Deel 11: De Terugkeer van Oom Govert naar Canada
De lente diende zich aan met milde temperaturen en bloeiende bomen langs de kades van Rotterdam. Het herenhuis, nu officieel herdoopt tot Stichting De Nieuwe Start , draaide op volle toeren. Dagelijks vonden mensen die door familieconstructies of malafide leningen in de knel waren gekomen de weg naar de deur waar Bram en zijn moeder hen ontvingen. Zelfs Lucas bleek na aanvankelijke aarzeling een onmisbare kracht te zijn geworden; zijn juridische kennis, ooit gebruikt voor duistere praktijken, werd nu ingezet om contracten te ontleden en gezinnen te behoeden voor dezelfde ondergang als de zijne.
Op een zonnige aprildag stond een taxi voor de deur. Oom Govert stond in de hal met een zware reistas over zijn schouder. Zijn tijd in Nederland zat erop; zijn zaken in Canada vroegen om zijn persoonlijke aanwezigheid, en zijn missie hier was meer dan volbracht. Bram en Clara liepen met hem mee naar buiten om afscheid te nemen. De geur van zout water en lente hangt in de lucht.
"Weet je het zeker, oom? Je hoeft nog niet te gaan," zei Bram, terwijl hij Govert de hand schudde. Govert glimlachte breed, zijn ogen glinsterden in het zonlicht. "Nee, jongen. Mijn taak hier zit erop. De fundamenten zijn verstevigd, het huis staat stevig op zijn eigen grond, en jij hebt het stuur stevig in handen. Ik laat een sterke neef achter die zijn eigen koers vaart." Hij sloeg Bram krachtig op de schouder en liep toen naar Clara toe.
De twee ouderen gaven elkaar een waardig, stil handdruk—een gebaar dat meer zei dan duizend woorden over hun gezamenlijke verleden en de vrede die ze hadden gesloten. "Schrijf me af en toe, Clara," zei Govert zachtjes voordat hij instapte. "Dat beloof ik, Govert," antwoordde ze met een warme glimlach. De taxi reed weg, de straat uit richting de snelweg naar Schiphol.
Bram en Clara bleven op de stoep staan totdat de auto volledig uit het zicht was verdwenen. Ze keken elkaar aan en wisten allebei: het hoofdstuk van de oude geheimen was definitief afgesloten.
