Deel 2: De Voetstappen op de Trap
De voetstappen op de houten trap klonken zwaar en gehaast, alsof Lucas vreesde dat de vloer onder zijn gewicht zou bezwijken. De deur van de slaapkamer vloog open met een luide knal die door Brams pijnlijke ledematen sneed als glasscherven. Lucas stond in de deuropening, zijn gezicht ontdaan van elke vorm van arrogantie die hem normaliter kenmerkte.
Zijn nette mantelpak uit Den Haag leek plotseling misplaatst in deze stoffige, sombere kamer waar de tijd al decennia stilstond. In zijn hand klemde hij de officiële brief van de Rotterdamse kredietbank alsof het zijn laatste reddingsboei was in een woeste zee. "Wat heb je in vredesnaam gedaan, Bram?" stamelde Lucas, terwijl zijn stem oversloeg in een hoge, bijna kinderlijke falsetto.
"De bank belt ineens dat de financiering van het pand per direct is bevroren. Ze spreken over een ingetrokken borgstelling en een herziening van de gehele activa. Dit... dit is een ramp voor de familie!" Bram keerde zijn hoofd langzaam naar zijn broer. Hij voelde de stekende pijn in zijn ribbenkast, maar hij liet zich niet kennen. Met een koele, haast ijzingwekkende kalmte trok hij de deken iets verder op.
"Ik heb alleen gedaan wat jij en vader al jaren hadden moeten doen, Lucas: de waarheid onder ogen zien. Die hypotheek was geen geschenk; het was een wurgcontract. En ik ben er klaar mee om de lasten te dragen van beslissingen waar ik nooit om heb gevraagd." Lucas liep wild gesticulerend door de kamer, zijn schoenen schraapten over het versleten tapijt.
"Je begrijpt het niet! Dit huis, die hele constructie... het hangt met spuug en touwtjes aan elkaar. Als vader dit merkt, breekt de hel los. Hij rekende op die herfinanciering om zijn schulden bij de groothandel af te lossen." "Laat hem maar breken," antwoordde Bram, terwijl zijn blik hard werd. "Misschien is het hoog tijd dat de fundamenten van dit huis eens flink schudden.
Maar vertel me eens, broertje... jij die altijd zo dicht bij het vuur zit met je juridische baantje in de hofstad... weet jij eigenlijk wel waar die initiële aanbetaling van vorig jaar vandaan kwam? Die tienduizenden euro’s die zogenaamd uit vaders 'privéreserve' zouden komen?" Lucas verstijfde. De kleur trok uit zijn gezicht weg, waardoor zijn toch al bleke huid iets lijkbleeks kreeg. Zijn vingers verkrampten zich om de hoeken van het papier. Hij keek weg, naar het raam waar de regen onverminderd tegenaan beukte, en zei niets. Maar dat zwijgen was luid genoeg. Het bevestigde Brams ergste vermoeden: Lucas wist meer. Wat verborgen ze nog meer voor hem?
