Deel 12: Het Bezoek aan Schiedam
Enkele weken na het vertrek van oom Govert besloot Bram dat het tijd was om de laatste losse eindjes weg te werken. Hij pakte de autosleutels—hij kon inmiddels weer probleemloos rijden in een automaat—en reed naar het rustige flatgebouw in Schiedam waar zijn vader, Hendrik, sinds zijn vertrek uit het herenhuis verbleef. Het contrast met het oude herenhuis kon niet groter zijn.
De flat was klein, sober ingericht met tweedehands meubels en rook muf naar gesloten kamers en oude sigaren. Toen Bram aanklopte en na even wachten de deur op een kier ging, zag hij de gestalte van zijn vader. Hendrik zag er ouder uit; zijn haren waren volledig wit geworden en zijn rug leek permanent gebogen door het gewicht van zijn verloren trots.
"Wat kom je hier doen, Bram?" vroeg Hendrik schor, zijn hand trillend aan de deurgreep. "Ben je gekomen om te kijken hoe diep ik ben gevallen?" "Nee, vader," antwoordde Bram kalm, terwijl hij de deur met een lichte duw verder opendeed en naar binnen stapte. "Ik ben gekomen om te praten. Over vroeger, over het bedrijf, en over wat er nog over is." Hendrik week achteruit en plofte neer op een versleten fauteuil.
Hij durfde zijn zoon aanvankelijk niet recht in de ogen te kijken. "Er is niets meer over, Bram. Ik heb alles verpest. Mijn geld, mijn reputatie, mijn gezin... en het ergste is dat ik het allemaal zelf heb gedaan." Bram ging op de rand van de salontafel zitten, vlak voor zijn vader. Voor het eerst in zijn leven zag hij Hendrik niet als de almachtige, angstaanjagende tiran die al hun keuzes bepaalde, maar als een oude, eenzame man die vastzat in zijn eigen bitterheid.
"Dat klopt, vader," zei Bram zacht maar beslist. "Je hebt vreselijke fouten gemaakt. Je hebt ons jarenlang gevangengehouden in je leugens. Maar je hoeft je laatste jaren niet in totale eenzaamheid te slijten. Mam maakt het goed in het huis, Lucas werkt hard om zijn leven op de rails te krijgen, en ik... ik ben je zoon. Ik haat je niet meer." Hendrik keerde zijn hoofd langzaam naar Bram toe. Een diepe, bevende ruk ging door zijn lichaam, en voor de allereerste keer in al die decennia zag Bram iets in de ogen van zijn vader wat hij daar nooit eerder had gezien: pure, onvervalste spijt.
