Deel 9: Het uur van de ontmaskering
De kille stem van Daniel die door de ziekenhuisintercom schalde, liet het bloed in mijn aderen stollen. Het licht in mijn isolatiekamer doofde plotseling, waardoor ik in het duister werd gehuld, op het flikkerende rode noodlicht na.
"Jansen! Wat gebeurt er?!" schreeuwde dokter Vane, terwijlk hij tevergeefs op de bedieningsknop van de glazen wand sloeg.
"Het hele gebouwstuurprogramma is overgenomen!" riep Jansen uit. hij trok zijn dienstwapen en richtte het op de gangdeur. "Hij heeft de stroom van de isolatie-afdeling uitgeschakeld! De deuren gaan automatisch van het slot als de noodstroom uitvalt!"
Met een harde, hydraulische sis zwaaide de zware glazen deur van mijn isolatiekamer langzaam open. De beschermende barrière tussen mij en de buitenwereld was verdwenen. Ik was volstrekt kwetsbaar.
"Elena! Blijf binnen!" schreeuwde Jansen, terwijl hij zijn zaklamp aandeed en de donkere gang in scheen.
Maar ik wist dat binnen blijven een dodelijke val was. Daniel kende de structuur van dit ziekenhuis; hij had immers jarenlang in het medische netwerk gewerkt. Als hij hier was, kwam hij niet om te onderhandelen. Hij kwam om zijn 'meesterwerk' te voltooien of te vernietigen.
Ik trok het infuus uit mijn arm. Een scherpe steek van pijn schoot door mijn hand en een paar droppels bloed vielen op het witte laken, maar ik negeerde het. Ik stapte uit het bed. Mijn been spieren trilden heftig, maar de angst en de razernij die in me brandden gaven me de kracht om te staan.
Plotseling klonk er een doffe knal in de gang, gevolgd door een kreet van pijn.
"Jansen!" riep dokter Vane.
Ik keek door de deuropening. Rechercheur Jansen lag op de grond, zijn zaklamp rollend over de linoleumvloer. Boven hem stond een gedaante gehuld in een doktersjas. Daniel. hij hield een zwaar stroomstootwapen vast dat hij van een beveiliger had afgenomen.
Dokter Vane probeerde achteruit te deizen, maar Daniel bewoog met een beangstigende snelheid. Met één harde slag met de kolf van het wapen sloeg hij de arts bewusteloos tegen de muur.
Daarna draaide hij zich langzaam om naar mij.
In de rode gloed van het noodlicht zag ik zijn gezicht. Hij was gewond; zijn voorhoofd was opengesneden en zijn kleren waren besmeurd met vuil en bloed van zijn ontsnapping. Maar zijn ogen... zijn ogen bezaten een krankzinnige, heldere felle glans.
"Mijn kleine Elena," zei hij zacht, met diezelfde gecontroleerde, vaderlijke stem die me jarenlang had misleid. "Ze probeerden ons te scheiden. Ze probeerden je leugens te vertellen."
"Blijf uit mijn buurt, monster!" schreeuwde ik, terwijl ik een zware roestvrijstalen standaard voor het infuus greep en die als een speer voor me uit hield. "Ik weet wie je bent! Ik weet wat je mijn moeder hebt aangedaan! Ik ben je vrouw niet! Ik ben jouw slachtoffer!"
Daniel bleef staan in de deuropening. Een pijnlijk meelijwekkende glimlach verscheen op zijn lippen. "Je moeder? Ah, zij hebben je de halfslachtige waarheid verteld. Ze begrijpen de schoonheid van het wetenschappelijke proces niet."
"Je hebt haar opgesloten! Je hebt haar biologisch uitgebuit om mij te maken!"
"Ik heb haar GERED!" schreeuwde Daniel plotseling, zijn stem overslaand van emotie. "Zij ging dood, Elena! Haar lichaam takelde af door een genetische afwijking! Een zeldzame ziekte die ook in JóÚW DNA zit!"
Ik verstijfde. De infuusstandaard trilde in mijn handen. "Wat?"
Daniel deed een stap dichterbij, zijn handen open en ontwapenend voor zich uit gestoken. "Denk je dat ik die soep maakte voor mijn eigen plezier? Denk je dat ik je immuunsysteem voor de lol onderdrukte? De ziekte die jouw moeder heeft gebroken—de ziekte die haar geest en lichaam langzaam veranderde in een ravage—is erfelijk. Zonder de dagelijkse enzymatische behandeling die ik heb ontwikkeld uit haar gezonde stamcellen, zou jij nu al verlamd zijn geweest!"
"Je liegt!" gilde ik.
"Kijk naar je handen, Elena!" roep hij. "Kijk naar de trillingen! Kijk naar de wazigheid in je zicht! Denk je dat dat alleen door de vermoeidheid komt? De afbraak is al begonnen omdat je de behandeling drie dagen hebt gemist!"
Ik keek naar mijn vingers. Ze trilden inderdaad onbeheersbaar. En de zwarte vlekken die ik eerder in het bos had gezien, begonnen zich weer aan de randen van mijn blikveld te vormen. Was dit de bijwerking van het medicijn... of was het de ziekte waar hij over sprak?
"Ik heb alles opgeofferd," ging Daniel door, zijn stem nu weer fluisterend en intens. "Mijn carrière, mijn moraal, mijn hele leven. Ik heb jouw moeder in leven gehouden om het serum te produceren dat JOU redt. Jij bent mijn meesterwerk, Elena. Niet omdat je haar kopie bent... maar omdat jij de enige versie bent die kan OVERLEVEN."
Hij stak zijn hand uit naar mij. "Kom met me mee. Er is een helikopter op het dak. Ik heb het laboratoriummateriaal bij me. We kunnen het proces voltooien. Als je hier blijft, ben je binnen een week dood. De dokters hier begrijpen je celstructuur niet. Zij zullen je laten sterven."
Ik staarde naar zijn uitgestoken hand. De man die mijn hele leven tot een nachtmerrie had gemaakt, bood me nu de enige strohalm tot overleving aan. Was hij een waanzinnige beul... of een geobsedeerde redder die alle grenzen van de menselijkheid had overschreden om mij in leven te houden?
Op dat moment klonk er een zwak geluid uit de gang.
Een gedaante leunde tegen de deurpost. Magere, broze gestalte. Grijs haar. Eentje die een ziekenhuispyjama droeg.
Mijn moeder.
Ze staarde naar Daniel met ogen waarin twintig jaar van opgekropte haat en pijn brandden. In haar gehavende hand hield ze de roestvrijstalen scalpel die ze uit de kamer van de arts had meegenomen.
"Daniel..." fluisterde ze met een gebroken, schorre stem.
Daniel draaide zich verrast om. "Jij..."
Voordat hij kon reageren, wierp mijn moeder zich met een laatste, wanhopige krachtsinspanning op hem.
* * *
