Deel 14: Het netwerk van de waanzin
Ik staarde naar dokter Vane. De arts die mij in het laboratorium had onderzocht. De man die mij in het ziekenhuis had behandeld. De man die zogenaamd aan mijn kant stond.
Hij hield een kleine, glazen ampul vast, gemonteerd op een medische druppelaar. Zijn witte doktersjas was vervangen door een strak, discreet maatkostuum. Zijn gezicht vertoonde geen enkel spoor van de professionele medeleven die hij in het ziekenhuis had uitgestraald. Er lag alleen een kille, superieure rust op zijn gelaat.
"Mevrouw Carter... of moet ik zeggen, Maya?" zei dokter Vane zacht, terwijl hij de ampul voorzichtig op de schouw zette. "Je bent sneller dan ik had berekend. Daniel heeft je blijkbaar beter geconditioneerd dan hij zelf doorhad."
"Jij..." stamelde ik, terwijl ik langzaam de kamer binnenstapte, mijn blik strak op hem gericht. "Jij zat hier achter? De hele tijd?"
Achter mij stormde rechercheur Jansen de kamer binnen met zijn pistool in de aanslag. "HANDEN OMHOOG, VANE! NU!"
Dokter Vane keek niet eens op of om van Jansens pistool. Hij haalde rustig een zijden zakdoek uit zijn binnenzak en veegde een drupje zwarte vloeistof van zijn thumb.
"Rechercheur," zei Vane koud. "Leg dat speelgoed toch weg. Je begrijpt het grotere plaatje niet. Daniel Carter was slechts onze veld-operator. Een getalenteerde, maar emotioneel instabiele analist die geobsedeerd raakte door het proefobject. Hij was een werktuig."
"En de medische onderzoeken?" vroeg ik, terwijl ik het trillende meisje op de bank met mijn lichaam probeerde af te schermen. "Het laboratorium waar ik de soep liet testen? Dat was allemaal een toneelstuk?"
Vane glimlachte cynisch. "Natuurlijk. Denk je echt dat een regulier laboratorium een illegale chemische verbinding zo snel zou herkennen? Ik leidde het project vanuit de top. Toen jij met je monster bij ons kwam, wist ik dat Daniel de controle over je aan het verliezen was. Ik heb de uitslag gebruikt om je tegen hem uit te spelen, zodat wij de data konden veiligstellen voordat hij het hele experiment zou ruïneren."
"Jullie gebruikten ons als proefkonijnen!" schreeuwde ik.
"Wij creëerden de toekomst van de regeneratieve geneeskunde!" antwoordde Vane met een felle, bijna religieuze overtuiging in zijn stem. "Jouw moeder bezat een unieke genetische mutatie—een celstructuur die immuun was voor cellulaire veroudering en kanker. Maar haar menselijke brein kon de synthetische recombinatie niet verdragen. We hadden jongere, genetisch aangepaste lichamen nodig om de stamcellen te stabiliseren."
He wees naar het meisje achter mij. "Zij is Nummer Twee. Genereel verbeterd. En jij... jij was het eerste succesvolle prototype. De zwarte vloeistof was geen gif, Maya. Het was een biologische drager die jullie celstructuur herschreef. Zonder die dagelijkse dosering om 19:14 uur breekt het DNA af."
"Dat is een leugen!" riep ik. "Mijn moeder zei dat het gif was! De artsen..."
"Ik wás je arts!" onderbrak Vane me scherp. "Denk je dat je genezen bent? Denk je dat de trillingen zijn gestopt omdat je 'vrij' bent? De stoffen die ik je in het ziekenhuis gaf, waren geen immuno-stimulatoren—het waren vertraagde katalysatoren. Binnen 48 uur zonder de stabilisator uit deze kom, valt jouw celstructuur als een kaartenhuis in elkaar."
Mijn hart begon hevig te kloppen. Een ijzige kou stroomde door mijn aderen. Was het dan echt waar? Was mijn hele fysieke bestaan een biologische tikkende tijdbom?
"Je kunt ons niet opsluiten, Vane," zei Jansen, zijn stem trillend maar vastberaden. "Het hele netwerk ligt open. De politie heeft de server in de loods al in beslag genomen."
Vane lachte zachtjes. "Denk je dat dit de enige locatie is? Lumina Bio-Tech is een hydra, rechercheur. Hak één kop af, en er groeien er drie voor in de plaats. Dit boswachtershuisje, de kelder van Daniel... het waren slechts testfaciliteiten."
Hij deed een stap naar de achterdeur van de kamer.
"Schiet hem niet neer, Jansen!" riep ik gealarmeerd. "We hebben hem levend nodig voor het tefenserum!"
Maar Vane was ons voor. Met een snelle beweging trok hij een klein klei-achtig voorwerp uit zijn zak en gooide het op de houten vloer.
Een verblindend wit licht en een Oorverdovende knal vulden de kamer. Een flitsgranaat.
Ik werd achterover geblazen door de luchtdruk, mijn zicht volledig wit geflitst, mijn oren tuitend van een snijdende piep. Ik hoorde het geluid van brekend glas en snel wegrennende voetstappen.
Toen de rook langzaam optrok en mijn zicht terugkeerde, zag ik Jansen op de grond liggen, wrijvend in zijn ogen. Dokter Vane was verdwenen via de achterdeur.
In de hoek van de kamer zat het kleine meisje, ineengedoken van angst, zachtjes te huilen.
Ik kroop naar haar toe en sloeg mijn armen om haar heen. "Het is goed," fluisterde ik, terwijlk ik haar donkere haar streelde. "Het is voorbij. Ik laat niemand je meer kwaad doen."
Ze keek me aan met grote, betraande ogen. Haar gezicht was het spiegelbeeld van mijn eigen jeugd.
"Wie... wie ben jij?" fluisterde ze zwak.
Ik keek haar recht in de ogen en glimlachte, ondanks de pijn die door mijn eigen lichaam begon te trekken.
"Ik ben je zus," zei ik. "En we gaan samen een einde maken aan deze nachtmerrie."
* * *
