Deel 4: Het spiegelbeeld in de tank
Ik kon niet ademen. De kamer leek om mij heen te draaien, en de roestvrijstalen muren van het ondergrondse laboratorium leken op me af te komen. Ik knipperde een, twee, drie keer, biddend dat het een hallucinatie was—een bijwerking van de chemische stoffen die Daniel me avond aan avond had ingegeven. Maar het beeld verdween niet.
Het gezicht achter het glas veranderde niet. De fijne structuur van de jukbeenderen, de kleine moedervlek net boven de linkerwenkbrauw, de vorm van de lippen—het was een exacte kopie van het gezicht dat ik elke ochtend in de badkamerspiegel zag.
Toch waren er verschillen. Het lichaam in de tank zag er jonger uit, alsof het bevroren was in de tijd van zo’n tien jaar geleden. De huid was bleek, pezig en ontdaan van elke rimpel of litteken.
"Mooi is ze, nietwaar?"
Ik schrok zo hard dat ik een schreeuw niet kon onderdrukken. Daniel stond onderaan de beton trap. Hij hield de zilveren spuit niet meer vast, maar zijn handen waren rustig in de zakken van zijn broek gestoken. Zijn gezicht vertoonde geen spoor meer van woede of gehaastheid. Er lag alleen een diepe, melancholische berusting op zijn gelaat.
"Wie... wat is dat?" stamelde ik, terwijl ik mezelf plat tegen de glazen wand drukte, zo ver mogelijk van hem vandaan. "Wie is zij, Daniel?!"
Daniel wandelde langzaam naar de glazen wand en legde zijn hand zachtjes tegen de buitenkant, precies op de plek waar het hoofd van het wezen in de tank rustte.
"Zij is Elena," zei hij zacht. "De échte Elena."
De woorden vielen als loodzware blokken in de stille ruimte. Het zoemen van de medische apparatuur klonk ineens als een oorverdovend gekrijs.
"Wat zeg je?" fluisterde ik. "Ik ben Elena! Ik ben je vrouw!"
Daniel keek me aan met ogen vol oneindige droefheid. "Jij bent het hulpmiddel, Elena. Een drager. Een biologische vaas die ik heb moeten kweken om haar terug te brengen."
Mijn brein weigerde de informatie te verwerken. "Kweken? Waar heb je het over?! We zijn zeven jaar getrouwd! We hebben samen onze vakanties doorgebracht, we hebben ons huis ingericht, we..."
"Acht jaar geleden," onderbrak Daniel me kalm, "kreeg de echte Elena een zeldzame, agressieve vorm van auto-immuun encefalitis. Haar hersenen stierven langzaam af. De dokters zeiden dat er geen hoop was. Ze gaven haar nog twee maanden. Maar ik kon haar niet laten gaan. Ik kón het gewoon niet, Elena. Ze was mijn alles."
Hij liep naar een van de monitoren en tikte op de toetsen. Een rij grafieken en celdelingsstatistieken verscheen op het scherm.
"Ik heb haar lichaam in cryogene suspensie geplaatst via een illegaal netwerk," ging hij verder, alsof hij een college gaf over biologie. "Maar haar organen waren beschadigd. Haar immuunsysteem vernietigde haar eigen weefsels. Om haar te redden, om haar bewustzijn te herplanten in een gezond fysiek gestel, had ik een perfect genoom-compatibel orgaanstelsel nodig. Een vervangend lichaam."
Ik staarde hem aan met opengesperde ogen. De schuwelijke waarheid begon langzaam als een giftige nevel door mijn geest te sijpelen.
"Ik ben... een kloon?" stamelde ik.
"Je bent een biologisch gefabriceerd substraat," herstelde Daniel me gevoelloos. "Aangemaakt uit haar stamcellen, gegroeid in een versneld zwangerschapsproces in een particuliere kliniek in het buitenland. Ik heb je herinneringen geïmplanteerd—geconstrueerde herinneringen, gebaseerd op haar dagboeken en video's—zodat je lichaam zich op een natuurlijke manier zou ontwikkelen zonder neurologische afstoting."
"Nee... nee! Dat is niet waar!" schreeuwde ik. Ik sloeg met mijn vuisten tegen mijn eigen borstkas. "Ik voel! Ik denk! Ik leef! Ik ben een mens!"
"En dat is precies het probleem," zei Daniel, en zijn stem trilde voor het eerst. "Het menselijk brein ontwikkelt een eigen identiteit. Je begon te twijfelen. Je begon vragen te stellen. En erger nog... je immuunsysteem begon je eigen unieke biologische handtekening te ontwikkelen."
Hij deed een stap naar me toe. "De soep... de vloeistof die ik je elke avond om 19:14 uur gaf... was een specifiek enzymatisch preparaat. Het onderdrukte jouw eigen immuunsysteem en bereidde je celstructuur voor op de finale fase: de cellulaire fusie. Om háár bewustzijn en stamcellen over te brengen naar jóúw lichaam."
Ik begreep het eindelijk.
Hij wilde me niet vermoorden om me kwijt te raken. Hij wilde mijn geest uitwissen. Hij wilde mijn bewustzijn vernietigen zodat de 'echte' Elena mijn fysieke hulsel kon overnemen. Ik was niet meer dan een lege huls die klaargemaakt werd voor een parasitaire bezetting.
"Waarom 19:14?" vroeg ik, met een stem die brak bij elke lettergreep. "Waarom die specifieke tijd?"
Daniel keek naar de klok aan de muur. "Omdat 19:14 de exacte tijd was waarop haar hart acht jaar geleden stopte met zelfstandig kloppen. Het is de cyclus waarin de enzymen het best worden opgenomen door het zenuwstelsel."
Hij haalde langzaam zijn hand uit zijn broekzak. Daarin hield hij een klein, afstandsbedieningsachtig apparaatje vast.
"Het spijt me, Elena," zei hij, en er rolde een traan over zijn wang. "Ik heb echt van de tijd genoten die we samen hadden. Je was een prachtige kopie. Maar de tijd is om. De finale voorbereiding moet vanavond worden voltooid."
Hij drukte op de knop.
Boven mijn hoofd klonk het schrikluid van een zoemer. De zware stalen deuren aan de bovenkant van de keldertrap sloegen met een doffe klap dicht en klikten op het elektronische slot.
Ik zat opgesloten in de diepte van de aarde, samen met de man die mijn hele bestaan had verzonnen... en het lijk dat mijn plaats wilde innemen.
* * *
