Deel 7: De echo van het laboratorium
Het verblindende licht van de zoeklichten sneed door de duisternis van het bos. Zware voetstappen stampte over de bosgrond, en roepende stemmen vulden de nacht. Daniel verstijfde. Hij keek op, geschokt door de onverwachte verschijning van de autoriteiten.
"LAAT HET WAPEN VALLEN! NU!"
Voor een fractie van een seconde zag ik twijfel in Daniels ogen. Een strijd tussen zijn obsessie en de realiteit die zich nu onverbiddelijk aan hem opdrong. Hij keek naar mij, toen naar het pistool in zijn hand, en vervolgens naar de contouren van meerdere gewapende agenten die uit het geboomte tevoorschijn kwamen.
Met een kille vloek liet hij het wapen in het natte gras vallen en stak zijn handen in de lucht.
Binnen enkele seconden werd hij tegen de grond gedrukt en in de boeien geslagen. Ik lag roerloos in het gras, mijn bewustzijn wegglijdend naar de rand van de afgrond. Het laatste wat ik zag voordat alles zwart werd, was het gezicht van een ambulancebroeder die zich over me heen boog en een zuurstofmasker op mijn gezicht drukte.
Wanneer ik wakker werd, was het eerste wat ik hoorde het regelmatige, piepende geluid van een hartmonitor.
De geur van steriele alcohol en ontsmettingsmiddel vulde mijn neus. Ik opende langzaam mijn ogen. Wit plafond. TL-verlichting. Een infuus dat in mijn linkerarm geprikt zat. Ik lag in een afgesloten, geïsoleerde ziekenhuiskamer achter een dikke glazen wand.
Aan de andere kant van het glas stond dokter Vane, de arts van het laboratorium, samen met twee rechercheurs in burgerkleding.
Toen dokter Vane zag dat ik mijn ogen had geopend, pakte hij een microfoon die verbonden was met een luidspreker in mijn kamer.
"Mevrouw Carter? Kunt u mij horen?" klonk zijn stem blikkering door de luidspreker.
Ik knikte zwak en probeerde rechtop te gaan zitten, maar mijn lichaam voelde ontzettend zwaar aan. "Waar... waar ben ik?"
"U bent in de isolatie-afdeling van het Academisch Medisch Centrum," legde dokter Vane uit. "We hebben u in een steriele omgeving moeten plaatsen. Zoals ik u eerder waarschuwde: uw immuunsysteem is door de stoffen die u toegediend kreeg vrijwel volledig uitgeschakeld. We moeten u behandelen met zware immuno-stimulatoren om uw natuurlijke afweer te herstellen."
Eén van de rechercheurs—een oudere man met een vermoeid gezicht en een grijze regenjas—stond dicht bij het glas. hij tikt op de intercom.
"Mevrouw Carter, ik ben rechercheur Jansen. We hebben uw man, Daniel Carter, in hechtenis genomen. Wat mijn mannen in de kelder van uw woning hebben aangetroffen... is iets wat niemand van ons ooit eerder heeft gezien."
Mijn hart sloeg een slag over. De herinnering aan de glazen tank, de zwarte soep en de vrouw die exact op mij leek, kwam als een vloedgolf terug.
"Het lichaam..." fluisterde ik. "In de tank..."
Rechercheur Jansen keek vluchtig naar zijn notitieblok en zuchtte diep. "Het laboratorium onder uw huis is inmiddels verzegeld door het forensisch team. De vrouw in de tank... haar naam was inderdaad Elena Carter. De échte Elena Carter. Zes jaar geleden is zij officieel als vermist opgegeven door haar familie. Uw echtgenoot heeft haar dood in alle dossiers vervalst."
Ik slikte moeizaam. "En ik? Wie ben ik?"
De vraag hing als een loodzware deken in de kamer. Dokter Vane en rechercheur Jansen keken elkaar aan. Er viel een lange, beklemmende stilte.
"Dat is de reden waarom we u intensief moeten onderzoeken, mevrouw Carter," zei dokter Vane zacht. "We hebben uw DNA vergeleken met het DNA van de vrouw in de tank. De genetische overeenkomst is 99,9%. U bent biologisch gezien haar exacte tweelingzus... of haar kloon."
"Een kloon..." herhaalde ik, en het woord smaakte als as in mijn mond. "Dus alles... al mijn herinneringen... zijn nep?"
"Niet allemaal," zei rechercheur Jansen plotseling. Hij haalde een transparant bewijszakje uit zijn binnenzak en hield het tegen het glas. In het zakje lag een klein, oud, met de hand geschreven dagboek met een versleten lederen kaft.
"Dit vonden we in een geheime kluis in de werkkamer van uw man," zei Jansen. "Het is niet het dagboek van de eerste Elena. Het is een medisch journaal dat Daniel zeven jaar lang heeft bijgehouden. En daarin staat iets wat de hele situatie verandert."
Ik staarde naar het dagboek. "Wat staat erin?"
Jansen sloeg het zakje om en wees naar een specifieke pagina die volgeschreven stond met Daniels strakke, gepassioneerde handschrift.
"U bent geen laboratorium-product dat in een reageerbuis is gekweekt, mevrouw Carter," zei Jansen ernstig. "Daniel heeft dat tegen u gezegd om u te manipuleren. Om u te laten geloven dat u geen recht op leven had."
Mijn adem stokte. "Wat ben ik dan wel?"
Dokter Vane nam het woord over. "U bent een echte vrouw. Een biologische tweelingzus die bij de geboorte is geadopteerd door een ander gezin. Daniel heeft u jaren geleden opgespoord nadat zijn vrouw ziek werd. Hij heeft u geobserveerd, uw leven ingestapt, en u langzaam ontvoerd en geconditioneerd door middel van medicatie en neuro-toxines."
De grond bleek opnieuw onder mijn voeten weg te maaien, maar op een heel andere manier. Ik was geen geprogrammeerde robot. Ik was geen experiment uit een reageerbuis. Ik was een mens van vlees en bloed waarvan het leven was gestolen door een psychopathische man die het verlies van zijn vrouw niet kon verwerken.
"Hij heeft u jarenlang gedrogeerd met stoffen die geheugenverlies en valse herinneringen veroorzaakten," ging dokter Vane verder. "Hij spoot verzonnen verhalen in uw geest terwijl u sliep, ondersteund door de stoffen in die zwarte soep."
Ik liet mijn hoofd achterover op het kussen vallen. Een mengeling van afgrijzen en enorme verlichting stroomde door mijn aderen. Ik was echt. Mijn gevoelens waren echt.
Maar toen keek rechercheur Jansen me met een duistere blik aan.
"Er is alleen één ding wat we niet begrijpen, mevrouw Carter," zei hij traag. "Als u een ontvoerde tweelingzus bent... wie is dan de vrouw die gisteravond laat bij het politiebureau is binnengestapt en beweert dat zij de échte Elena Carter is?"
* * *
