Deel 9: De Val van het Huis Van Houten
De arrestatie van Margriet van Houten sloeg in als een bom in de Bredase samenleving. Lokale en landelijke media doken bovenop de schandaalachtige onthullingen over decennialang gesjoemel met grondspeculaties, corrupte notarissen en afpersing van kwetsbare burgers. Notaris Van de Velde werd dezelfde middag nog van zijn bed gelicht op zijn kantoor aan de Wilhelminasingel, terwijl zijn kluizen met spoed werden doorzocht door de FIOD.
Mijn man, Lucas, werd eveneens meegenomen voor verhoren. Toen hij de omvang zag van de bewijslast en besefte dat zijn moeder hem niet meer kon beschermen met haar geld en invloed, stortte hij volledig in. Hij gaf toe dat hij willens en wetens had meegewerkt aan het bedrog, gedreven door de angst om onterfd te worden en de wens om te voldoen aan de zieke ambities van zijn familie.
Ik zat ondertussen in een veilige, comfortabele tijdelijke woning die door de gemeente en de reclassering voor ons was geregeld, ver weg van de kille muren van het oude landgoed van de familie Van Houten. Mijn baby lag vredig te slapen in haar ledikantje, haar wangetjes warm en gezond. De nachtmerrie van die kerstavond leek ineens heel ver weg, al littekens van verraad en misleiding zouden tijd nodig hebben om te helen.
Rechercheur Van Dalen kwam persoonlijk langs om mij het goede nieuws te vertellen. "De koopakte van uw huis wordt met onmiddellijke ingang hersteld op uw naam, mevrouw De Wit," zei hij met een warme glimlach. "Alle frauduleuze overdrachten zijn door de rechtbank nietig verklaard. Het pand is weer volledig van u en uw dochter." Ik voelde een enorme last van mijn schouders vallen. Niet alleen het huis, maar ook mijn waardigheid en mijn toekomst waren teruggegeven. Ik had gevochten als een leeuwin, niet voor rijkdom of status, maar voor de veiligheid van mijn kind en de eer van mijn overleden vader. De 'glimlach van de vos' had ons bijna vernietigd, maar de waarheid had zegevierd.
