Deel 8: Het Bezoek aan het Opvanghuis
Terwijl de politie zich klaarmaakte om in te grijpen, bekroop mij een vreselijke angst voor mijn dochter. Ik had haar achtergelaten bij tante Corrie in het opvanghuis, maar nu de familie Van Houten door de mand dreigde te vallen, waren ze onberekenbaarder dan ooit. "Ik moet naar het opvanghuis," zei ik tegen Van Dalen en Lisa. "Mijn baby is daar nog." Van Dalen keek me ernstig aan.
"Mevrouw De Wit, als ze weten dat u hier bent, is die plek niet langer veilig. Ga niet alleen. Ik stuur twee agenten in een anonieme wagen met u mee." Binnen twintig minuten reden we door de straten van Breda richting het opvanghuis aan de rand van de wijk Belcrum. De spanning in de auto was te snijden. Toen we de straat van het opvanghuis in draaiden, zag ik tot mijn schrik een zwarte luxe terreinwagen geparkeerd staan voor de ingang.
Het was de auto van Margriets chauffeur. "Snel!" riep ik, terwijl ik de portier opduwde nog voordat de politieauto goed en wel stilstond. Ik rende de oprijlaan op, duwde de voordeur open en stormde de hal binnen. Daar stond tante Corrie, trillend en met tranen in haar ogen, terwijl Margriet zelf – in een duur bontjas gehuld en met een ijskoude glimlach op haar gezicht – in de deuropening van de salon stond.
In haar armen hield ze mijn huilende baby vast. "Kijk eens aan," zei Margriet met een stem die door merg en been ging. "De kleine weggelopen vogel is terug op het nest. Dacht je echt dat je van ons kon winnen, Emma? Je bent niets. Een passant in onze familiegeschiedenis." "Geef mijn kind terug, Margriet!" schreeuwde ik, terwijl ik op haar afsprong met uitgestrekte handen.
Maar voordat ik haar kon bereiken, verschenen de twee politieagenten in de deuropening met getrokken dienstwapens en hun badge omhoog. "Politie! Mevrouw Van Houten, zet het kind neer en leg uw handen waar we ze kunnen zien. U bent gearresteerd op verdacht van dwang, afpersing en meineed." Margriet verstijfde. Haar ogen puilden uit van ongeloof toen ze de uniformen zag. Ze keek naar de baby in haar armen, daarna naar mij, en besefte dat haar imperium in een fractie van een seconde aan het instorten was.
