Deel 6: De Vlucht door de Stad
De vlammen grepen zich razendsnel vast aan het oude, droge hout van het pakhuis. De rook vulde de ruimte met een prikkelende, verstikkende geur. Terwijl Lucas en zijn chauffeur in paniek probeerden de vlammen te doven met hun jassen en tegelijkertijd naar ons grepen, greep ik Lisa bij haar arm en sleurde haar mee richting de achterkant van het pakhuis, waar een klein laadluik direct boven het water uitkwam.
"Hier doorheen!" schreeuwde ik boven het bulderende geluid van het vuur uit. We klommen door het luik en vielen in de koude modder van de kade, vlak naast de ijskoude Mark. De scherpe vrieslucht sloeg in onze longen, maar we hadden geen tijd om op adem te komen. We hoorden Lucas achter ons roepen, maar het vuur blokkeerde hun weg naar het luik. Met bonzend hart renden we in het donker weg van het industrieterrein, terug richting het historische centrum van Breda waar de lantaarnpalen een veilige gloed wierpen op de oude straatjes.
Pas toen we op de Grote Markt stonden, onder de schaduw van de indrukwekkende Grote Kerk die beschermend boven de stad uittorende, durfden we te stoppen. We hijgden allebei van de inspanning en de angst. Mijn handen trilden zo hevig dat ik het dossier amper nog kon vasthouden. "Gaat het?" vroeg Lisa, terwijl ze haar haren uit haar gezicht veegde. Haar jas was zwart van de roet, en haar gezicht was bleek van de schrik.
"Ja," antwoordde ik, terwijl ik diep ademhaalde. "Maar we kunnen niet terug naar het opvanghuis. Als Lucas weet dat ik daar zat, is het daar niet langer veilig voor mijn baby." Lisa knikte somber. "Ze zullen ons overal zoeken. Margriet beschikt over een netwerk van beveiligers en corrupte ambtenaren. Ze zal niet rusten voordat dat dossier is vernietigd." "Dan brengen we het ergens waar ze nooit kunnen komen," zei ik met een plotselinge, ijzeren vastberadenheid die me zelf verbaasde.
"Naar de rechtbank in Breda. Niet via de normale loketten, maar rechtstreeks naar de hoofdofficier van justitie wiens naam op deze papieren staat als oude vriend van mijn vader." We namen een besluit. We doken onder in een klein, verlaten koffiehuisje aan de rand van het centrum waarvan de eigenaar een oude bekende van Lisa was. Daar, in het zwakke licht van een enkele tafellamp en met een beker bittere koffie in onze handen, begonnen we de documenten door te nemen en een officiële klacht op te stellen. Dit was niet langer een persoonlijke vechtscheiding; dit was een oorlog om gerechtigheid.
