Deel 7: De Rechercheur met een Geweten
De volgende ochtend brak de zon door een strakke, blauwe hemel die de sneeuw op de daken van Breda liet schitteren alsof het duizenden diamanten waren. Maar de kou buiten werd weerspiegeld in de kilte van mijn vastberadenheid. Om negen uur ‘s ochtends stonden Lisa en ik voor de imposante glazen deuren van het politiebureau aan de Markendaalseweg. Het dossier zat veilig verborgen in de dubbele voering van mijn tas.
We vroegen om een gesprek met hoofdrechercheur Van Dalen, een naam die op het document van mijn vader stond vermeld als een integer man die destijds tevergeefs had geprobeerd de dubieuze grondtransacties van de familie Van Houten te onderzoeken. Na een uur wachten in een kille, tl-verlichte wachtruimte werden we binnengeroepen in een sober kantoor op de derde verdieping.
Rechercheur Van Dalen was een man op leeftijd met een doorleefd gezicht, diepe rimpels rond zijn ogen en een blik die aangaf dat hij al te vechten had tegen de bierkaai van de misdaad in deze stad. "Mevrouw De Wit," zei hij terwijl hij ons wees op twee stoelen tegenover zijn bureau. "Ik hoor van de baliemedewerker dat u beweert bewijs te hebben van grootschalige fraude en omkoping binnen de vastgoedsector, en dat de naam van de familie Van Houten daarbij betrokken is.
U realiseert zich neem ik aan dat dit geen lichte beschuldigingen zijn?" Ik legde het dossier zwijgend op zijn bureau. Ik opende de map en legde de bankafschriften, de vervalste handtekeningen en de aantekeningen van mijn vader open en bloot neer. Van Dalen bladerde de documenten langzaam door. Naarmate hij verder las, zag ik zijn wenkbrauwen steeds verder omhooggaan.
De kleur op zijn gezicht veranderde; zijn aanvankelijke scepsis maakte plaats voor een diepe, grimassende woede. "Dit... waar heeft u dit vandaan?" vroeg hij met een scherpe, controlerende stem. "Van binnenuit," antwoordde Lisa rustig. "En van de vrouw die alles is afgepakt door die familie." Van Dalen sloeg het dossier dicht en keerde zich naar zijn computer.
Hij tikte enkele codes in en belde direct met een afdeling voor economische delicten. "Hier is Van Dalen. Ik heb hier documenten die direct verband houden met de vastgoedaffaire van dertig jaar geleden en een recente poging tot onteigening onder valse pretenties. Bereid een huiszoekingsbevel voor op naam van Margriet van Houten en notaris Van de Velde. En doe het snel, voordat ze wind van voren krijgen." Ik voelde een enorme opluchting door me heen stromen. Het net begon zich te sluiten om de familie Van Houten. Maar ergens in mijn achterhoofd wist ik dat Margriet zich niet zomaar gewonnen zou geven.
