Deel 4: Het Verlaten Pakhuis aan de Mark
De aanwijzingen leidden me naar de rand van het water. De anonieme secretaresse had via Corrie een tweede bericht gestuurd: als ik de hele waarheid wilde horen over de dubieuze grondtransacties van dertig jaar geleden, moest ik die avond naar het oude pakhuis aan de rivier de Mark komen. Het was een kille, mistige avond waarin de contouren van de historische havenkranen vervaagden in de duisternis.
De rivier stroomde traag en donker langs de kades, en de rijp glansde op de oude meerpalen. Ik had mijn baby opnieuw achtergelaten in de veilige handen van Corrie, die me bezorgd maar vol bewondering had uitgezwaaid. Gewapend met de kopieën van de bankafschriften en een kleine zaklamp liep ik over de kasseien naar het verlaten industrieterrein. De ramen van het pakhuis waren kapot; de wind floot door de open sponningen als een treurige melodie.
De deur van het pakhuis stond op een kier. Ik duwde hem langzaam open, het metaal piepte luid in de stille nacht. "Hallo?" riep ik, mijn stem klinkend als een hol echoënd geluid in de lege ruimte. "Is daar iemand?" Uit de duisternis van de benedenverdieping trad een jonge vrouw naar voren. Het was het type meisje dat onopvallend probeerde te blijven: halflang blond haar, een grauwe winterjas en trillende handen.
Ze hield een brandende zaklamp vast die ze snel op de grond richtte om ons niet te laten opvallen vanaf de straat. "Je bent gek dat je bent gekomen," fluisterde ze buiten zelve van spanning. "Als Margriet hierachter komt, ben ik mijn baan en mijn leven niet zeker." "Jij hebt me de documenten gestuurd," zei ik vastberaden. "Waarom doe je dit?" De vrouw, die zich voorstelde als Lisa, zuchtte diep en liet zich op een houten kist zakken.
"Omdat ik al jaren zie hoe die familie mensen kapotmaakt. Jouw vader was niet de enige. Dertig jaar geleden probeerde Margriet ook al de grond van de oude brouwerij aan de Mark te bemachtigen. Toen jouw vader dat verhinderde door het legaal op te kopen, zwoer ze wraak. Jij leek de perfecte prooi voor haar zoon. Ze dacht dat ze je kon gebruiken om het eiland van gronden rondom de Grote Markt weer in haar bezit te krijgen." Lisa reikte me een dik dossier aan.
"Dit zijn de originele aktes. Niet de vervalste versies die bij Van de Velde in de kluis liggen. Als je hiermee naar de FIOD of de landelijke pers stapt, stort het kaartenhuizen van de familie Van Houten in." Ik nam het dossier aan. Het woog zwaar in mijn handen, maar het voelde lichter dan alles wat ik de afgelopen dagen had gedragen. Maar net toen ik wilde vragen hoe we dit openbaar konden maken, hoorden we het geluid van stampende voetstappen op de buitentrap. Iemand was ons gevolgd.
