Deel 5: De Vervalste Handtekening
Het geluid van voetstappen kwam angstaanjagend dichtbij. De houten vloer van het pakhuis kraakte onder zware laarzen. Lisa sloeg haar hand voor haar mond, haar ogen groot van pure paniek. "Ze weten dat we hier zijn," fluisterde ze trillend. "Hoe is dat in vredesnaam mogelijk?" Ik keek om me heen in het donkere pakhuis. Er was geen achteruitgang, alleen de deur waar we door naar binnen waren gegaan, en een hoog raam dat uitkeek op het ijskoude water van de Mark.
"Vlug, verstop je daar achter de pallets," gesticuleerde ik naar Lisa, terwijl ik zelf het dikke dossier strak tegen mijn borst drukte. De deur van het pakhuis vloog met een harde klap open. De koude winternachtlucht stroomde naar binnen, samen met het schijnsel van felle zaklampen. In de deuropening verscheen een gestalte die ik uit duizenden zou herkennen, zelfs in het donker: mijn eigen man, Lucas.
Achter hem stond een grote, breedgeschouderde man die ik kende als de privéchauffeur van Margriet. "Emma," zei Lucas met een ijskoude, bijna mechanische stem. "Je maakt het ons ook zo moeilijk. Waarom kun je niet gewoon luisteren?" Ik voelde een golf van walging door mijn maag trekken. Dit was de man met wie ik mijn bed had gedeeld, de vader van mijn kind.
"Lucas... Hoe kun je dit doen? Ben je helemaal gek geworden? Ze hebben me op straat gezet met kerst! En jij staat hier mijn achtervolgers te helpen?" Lucas zuchtte, alsof hij een lastig kind moest toespreken. "Begrijp je het dan nog steeds niet, Emma? Ons hele huwelijk was een contract. Moeder had die grond nodig om het project rondom de singels rond te krijgen.
Jouw vaders erfenis was de sleutel tot het geheel. Jij was slechts het instrument om de handtekening te krijgen zonder dat er argwaan werd gewekt." De woorden sneden dieper dan elk mes. "Het was allemaal... nep?" vroeg ik, terwijl de tranen over mijn wangen biggelden van woede en verdriet. "Niet alles," zei Lucas koeltjes, al ontweek hij mijn blik.
"Maar familie gaat boven alles. Geef dat dossier nu maar hier, Emma. Dan zorgen we dat je een klein maandgeld krijgt zodat je ergens in een provinciestadje opnieuw kunt beginnen. Verzet je niet langer." De chauffeur deed een stap naar voren en reikte zijn grote handen uit om het dossier af te pakken. Maar op dat moment gebeurde er iets onverwachts.
Uit de schaduw achter de pallets sprong Lisa naar voren, gooide een oude jerrycan met terpentine omver die over de stenen vloer gleed, en sloeg met een zware ijzeren staaf tegen de noodverlichting van het pakhuis. Het licht sprankelde uiteen in een douche van vonken, net toen de terpentine de vlam raakte van een omgevallen olielampje. Een vlammenzee schoot omhoog langs de houten muur. Lucas en de chauffeur sprongen vloekend achteruit door de schrik en de hitte. "Nu!" schreeuwde Lisa tegen me. "VLUCHT!"
