Deel 3: De Anonieme Bondgenoot
De wandeling terug naar het opvanghuis voelde als een lijdensweg. De wind sneed door mijn jas heen, maar de kou in mijn borst was vele malen erger. Ik was bedrogen door de man van wie ik hield, beroofd door mijn schoonfamilie, en in de maling genomen door een corrupte notaris. Hoe kon een mens zo blind zijn geweest? Mijn vader had het gewaarschuwd.
De 'glimlach van de vos' had me ingepakt en verleid tot een nachtmerrie waaruit leek geen ontkomen te vallen. Toen ik de deur van het opvanghuis opentrok, stond de beheerster, tante Corrie, me al op te wachten met een kop warme thee. Ze zag de wanhoop in mijn ogen en sloeg beschermend haar armen om me heen. "Stil maar, kindje," fluisterde ze. "Je baby slaapt rustig.
Maar er is net iemand voor je geweest." Mijn hart sloeg een slag over. "Wie? Mijn man?" "Nee," zei Corrie ernstig. "Een jonge vrouw. Ze liet dit achter." Ze overhandigde me een kleine, verzegelde envelop. Er zat geen poststempel op; het was met de hand afgegeven. Ik scheurde de envelop open en haalde er een vel papier uit, bedrukt met een aantal oude bankafschriften en een foto.
De foto toonde een oud notariskantoor – niet dat van Van de Velde, maar een kleiner, inmiddels gesloten kantoor aan de Boschstraat. En op de bankafschriften stond een bedrag van tweehonderdduizend euro dat, exact op de dag van mijn huwelijk, werd overgemaakt van een rekening op naam van Margriet van Houten naar de privé-rekening van... mr. Van de Velde.
Dit was het bewijs van omkoping. Het bewijs dat het huis nooit van mij mocht worden, maar dat ik als juridische stroman werd gebruikt om een oud pand te kopen dat eigenlijk illegaal was verkregen door de familie Van Houten. Mijn vader had vroeger zaken gedaan met hen, en zij wilden dat grondstuk terug om een miljoenenproject te realiseren. Mijn huwelijk was niets minder dan een georkende roofoverval.
"Wie heeft dit gebracht?" vroeg ik met een hese stem aan Corrie. "Ze noemde geen naam, maar ze zei dat ze werkte als secretaresse bij dat notariskantoor. Ze heeft genoeg gezien en wil getuigen, maar ze is bang voor Margriets wraak." Ik wist dat ik moest handelen. Met dit document in mijn hand had ik een wapen, maar ik moest voorzichtig zijn. Margriet had de armen overal in Breda. Politie, vastgoedbemiddelaars, rechters – de elite van de stad hield elkaar de hand boven het hoofd. Toch voelde ik voor het eerst sinds die kerstavond weer een sprankje hoop branden. Ik zou mijn kind terugvechten, en ik zou de familie Van Houten ontmaskeren, koste wat het kost.
