Deel 2: De Schaduw van de Notaris
De ontmoeting in de steeg liet me niet los. De woorden van de oude man bleven als ijskristallen door mijn hoofd malen terwijl ik door de vrieskou terugkeerde naar het opvanghuis. Wie was hij? En hoe wist hij van mijn huwelijk, van mijn huis, van Margriets obsessie? De volgende ochtend, lang voor de stad goed en wel ontwaakt was, besloot ik dat ik antwoorden moest hebben.
Niet van mijn laffe echtgenoot, en zeker niet van Margriet, maar van de bron zelf: het notariskantoor waar ik in maart die noodlottige handtekening had gezet. Het kantoor van notarissen Van de Velde en De Jong bevond zich in een prachtig herenhuis aan de Wilhelminasingel. De ramen waren donker getint en de koperen naamplaat blonk in de vroege winterzon.
Ik duwde de zware eikenhouten deur open en werd opgevangen door de geur van oud papier, duur parkietenhout en kil professioneel onverschilligheid. Achter de balie zat een jonge receptioniste met een perfect kapsel, die opkeek met een blik die direct duidelijk maakte dat mijn jas en vermoeide gezicht niet pasten bij de clientèle van dit kantoor. "Goedendag, kan ik u helpen?" vroeg ze met een ambtelijke beleefdheid die me deed rillen.
"Ja," zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem krachtig te laten klinken. "Ik wil spreken met mr. Van de Velde over de koopakte van mijn woning aan de rand van het Ginneken, ondertekend in maart van dit jaar." De receptioniste tikte wat in op haar computer. Haar wenkbrauwen fronsten zich even. "Heeft u een afspraak, mevrouw...?" "Mijn naam is Emma de Wit," antwoordde ik strak.
"En ik heb geen afspraak, maar dit is urgent. Het gaat om een administratieve onregelmatigheid." Na een gespannen telefoontje werd ik doorgestuurd naar een spreekkamer op de eerste verdieping. De kamer was minimalistisch ingericht met designmeubels en kunst die miljoenen leek te waarderen. Na enkele minuten verscheen mr. Van de Velde zelf. Hij was een man van middelbare leeftijd met een keurig grijs kapsel en een bril met gouden montuur.
Hij gaf me een hand die aanvoelde als een natte vis. "Mevrouw De Wit. Wat een verrassing," loog hij. "Uw schoonmoeder, mevrouw Margriet van Houten, heeft ons al ingelicht over de recente ontwikkelingen in uw gezinssituatie." Mijn bloed begon te koken. "Margriet? Wat heeft zij te maken met mijn dossier? Dat huis staat op mijn naam. Ik heb het gekocht met mijn eigen geld." Van de Velde zuchtte diep, legde zijn handen plat op het bureau en keek me aan met een vaderlijke medelijden dat me bijna deed overgeven.
"Kijk, mevrouw De Wit, het zit juridisch iets complexer in elkaar dan u denkt. Ten tijde van de aankoop in maart heeft u gelijktijdig een onderhandse akte van lastgeving getekend. Hierin draagt u het economische eigendom en de beslissingsbevoegdheid over aan de familiestichting van de familie Van Houten, in ruil voor de fiscale voordelen en bescherming van uw huwelijk." "Dat heb ik helemaal niet getekend!" riep ik uit.
Mijn stem galmde door de stille kamer. "Ik heb alleen getekend voor de hypotheek en de eigendomsoverdracht!" "Alles is rechtsgeldig," antwoordde de notaris koud, terwijl hij een map openklapte en een handtekening aanwees die angstvallig leek op die van mij, maar net te netjes was. Een vervalsing. Of erger nog: een bladzijde die ik in de haast had ondertekend tussen tientallen andere documenten die mijn man me die ochtend had voorgelegd.
Ik stond op, gooide mijn stoel naar achteren en wist dat ik hier geen rechtvaardigheid zou vinden. Dit kantoor was onderdeel van het web. Terwijl ik wegliep, hoorde ik de notaris nog rustig bellen. De strijd was nog maar net begonnen, en ik stond er vrijwel alleen voor.
