Deel 9: De nieuwe orde
De eerste week na de uitspraak voelde als het betreden van een onbekend land dat eindelijk van ons was. Het landgoed in Wassenaar werd grondig doorgelicht en schoongemaakt, niet alleen fysiek door een gespecialiseerd team dat elke hoek van stof en somberheid ontdeed, maar ook figuurlijk. Alle herinneringen aan Victoria’s tirannieke aanwezigheid en Brooke’s giftige invloed werden eigenhandig door mij uitgebannen. De diamanten hanger die Brooke zo doodleuk had gedragen, lag inmiddels veilig opgeborgen in de kluis van de bank, samen met de nieuwe akten die mij de volledige zeggenschap gaven over het imperium van Sterling Enterprises.
Leo begon langzaam maar zeker te veranderen. De angst in zijn ogen maakte plaats voor de nieuwsgierigheid die hoorde bij een jongetje van vier. Hij speelde niet meer op de vloer met zijn voorhoofd; hij zat weer aan de grote eettafel, op een kinderstoel die ik speciaal voor hem had uitgekozen, en at met smaak zijn boterhammen met hagelslag. De kinderfysiotherapeut kwam drie keer per week langs om zijn knieën en motoriek te begeleiden, en elke sessie liet zien hoe veerkrachtig kinderen konden zijn als ze maar in een veilige omgeving werden geplaatst.
Op een woensdagmiddag zat ik in mijn werkkamer aan het grote mahoniehouten bureau te werken toen mijn telefoon overging. Het scherm toonde een nummer uit een gevangenis in de regio Haaglanden.
Ik nam op zonder te aarzelen. ‘Clara?’ klonk de schorre, gebroken stem van Dominic. ‘Alsjeblieft, je moet me helpen. Ze willen me overdragen aan de fiscale eenheid voor een langdurig verhoor, en mijn advocaat zegt dat...’
‘Jij hebt geen advocaat meer, Dominic,’ zei ik kalm, terwijl ik een handtekening zette onder een document voor de herstructurering van het bedrijf. ‘Alle juridische kosten voor jouw verdediging werden tot nu toe betaald uit de bedrijfsrekeningen die inmiddels bevroren zijn. Je zult het met een pro-Deo advocaat moeten doen.’
‘Maar Clara! We zijn getrouwd geweest! We hebben een zoon!’ gilde hij door de lijn.
‘Dat was de man met wie ik dacht te zijn getrouwd,’ antwoordde ik koeltjes. ‘De man die nu aan de lijn hangt, is een vreemdeling die ik voor de rechter heb ontmoet. Vaarwel, Dominic.’
Ik hing op en drukte het nummer direct weg. Geen seconde spijt. Geen enkele twijfel.
