Deel 8: Het vertrek van de tiran
Die middag keerden we terug naar het landgoed in Wassenaar. Maar deze keer was het anders. De zwarte sedan van Evelyn reed voorop, gevolgd door mijn auto met Leo achterin, die inmiddels vrolijk met zijn knuffelbeer aan het spelen was.
Bij de poort stonden twee nieuwe beveiligers die ik had ingehuurd. Ze controleerden de toegang. Dominic stond daar, buiten het hek, met een kleine sporttas waarin kennelijk zijn weinige overgebleven kleding en persoonlijke spullen zaten.
Ik liet het raampje van de auto zakken en keek naar de man die eens dacht dat hij mij kon breken vanaf een halve wereld afstand.
‘Clara... alsjeblieft,’ fluisterde hij door het gaas van het hek. ‘Geef me een kans. Waar moet ik heen? Alles is weg.’
‘Je hebt precies gekregen wat je verdiend hebt, Dominic,’ zei ik rustig. ‘Je dacht dat je kon regeren over een rijk dat ik heb helpen opbouwen, en tegelijkertijd kon trappen op degenen die van je hielden.’
‘En Brooke dan?’ riep hij bitter. ‘Zij heeft me aangezet tot...’
‘Brooke is al onderweg naar het politiebureau voor verhoor over fiscale fraude,’ antwoordde ik koeltjes. ‘Jouw keuzes hebben je hiergebracht, Dominic. Niet de mijne.’
Ik gaf de chauffeur een teken en de auto roterend over het oprijlaan op naar de villa. Achter ons bleef Dominic achter in de koude regen, alleen, berooid en volledig machteloos.
Terwijl we de voordeur opendeden, rook het huis niet langer naar angst en onderdrukking. Het rook naar een frisse start. Ik nam Leo bij de hand en liep de woonkamer binnen. De salontafel stond er nog, maar de herinnering eraan was voorgoed veranderd.
‘Kijk eens, schat,’ zei ik glimlach, terwijl ik de deuren naar de zonnige tuin opendrukte. ‘We zijn thuis.’
