Deel 4: De val van de minnares
Brooke’s gezicht betrok. De minachtende glimlach was definitief verdwenen en vervangen door pure paniek. Ze greep naar de diamanten hanger om haar hals, alsof ze bang was dat iemand die ter plekke van haar zou rukken.
‘Wacht eens even!’ gilde Brooke, terwijl ze naar voren stapte en naar Evelyn wees. ‘Dit is illegaal! Dit huis is van Dominic en zijn familie! Ik woon hier nota bene! Je kunt mij niet zomaar op straat zetten!’
Evelyn keek Brooke aan alsof ze een vervelend insect op haar schoen zag zitten. ‘Mevrouw de Jong, u staat geregistreerd als secretaresse in loondienst bij Sterling Enterprises. Uit de financiële documenten die zojuist zijn gecontroleerd, blijkt echter dat u in de afgelopen twaalf maanden meer dan tweehonderdduizend euro aan onverklaarde consultancyvergoedingen heeft ontvangen, rechtstreeks afkomstig van de privérekening van meneer Sterling, terwijl u geen enkele werkroosterdeclaratie kunt overleggen.’
Brooke hapte naar adem. ‘Dat... dat is een leugen! Dat was voor... voor privédiensten!’
‘Precies,’ zei ik met een ijskoude glimlach. ‘Privédiensten. En de Belastingdienst zal het vast buitengewoon interessant vinden om te horen hoe jij die hebt gefactureerd, Brooke. Om over de ontduiking nog maar te zwijgen.’
Dominic verloor nu definitief zijn kalmte. Hij stormde op me af, zijn handbalde gebalde vuisten dreigend dichtbij. ‘Clara! Je gaat dit onmiddellijk intrekken! Dit is mijn bedrijf! Dit is mijn leven! Je vernietigt alles waar ik voor heb gewerkt!’
Voordat Dominic mij kon bereiken, stonden de twee mannen in pak van Evelyn al tussen ons in. Ze duwden Dominic met krachtige maar beheerste hand achteruit. ‘Geen fysieke bedreigingen in onze aanwezigheid, meneer Sterling,’ zei de langste van de twee met een diepe basstem. ‘Dat zal de rechter bijzonder weinig waarderen tijdens de spoedzitting van morgenochtend.’
Victoria begon hysterisch te gillen en trok aan Liam’s arm. ‘Dit is een heksenjacht! Ze manipuleert de boel! Dominic, doe iets! Sla met je vuist op tafel! Laat niet over je heen lopen door dit wijf!’
Maar Dominic kon niets meer. Hij zag hoe zijn zorgvuldig opgebouwde kaartenhuis in minder dan tien minuten volledig was ingestort. Al zijn arrogantie, al zijn minachting voor mij en mijn zoontje, smolt weg onder het gewicht van de harde, onverbiddelijke realiteit.
‘Neem het kind mee,’ zei ik zacht tegen Evelyn, terwijl ik Leo stevig tegen me aanhield. ‘We gaan naar een hotel. Dit huis is vanaf nu verzegeld.’
