Deel 10: Het eerste directiebesluit
De overname van de volledige operationele leiding over Sterling Enterprises verliep niet zonder hobbels, maar mijn naam stond al sinds de oprichting mede aan de basis van het succes. Veel oud-medewerkers die onder Dominic’s bewind hun mond moesten houden uit angst voor represailles, kwamen nu naar voren met verhalen over de dubieuze praktijken van mijn ex-man en zijn secretaresse.
Op een maandagochtend zat ik in de glazen vergaderzaal op de twintigste verdieping van de kantoortoren in Rotterdam. De hele directie, inclusief de hoofden van de afdelingen Financiën en HR, zat strak in de leer voor me. Ze wisten dat er koppen zouden rollen. Clara Sterling was niet meer de afwezige echtgenote die blind vertrouwde op de blauwe ogen van haar man; ik was de eigenaar die eigenhandig de puinhopen opruimde.
‘Goedemorgen allemaal,’ begon ik, terwijl ik mijn papieren ordelijk neerlegde. ‘Laten we direct met de deur in huis vallen. Zoals jullie weten, is er een ingrijpende herstructurering gaande. De positie van Chief Operations Officer, die tot voor kort door meneer Sterling werd bekleed, is per direct opgeheven.’
Er klonk een zacht gemompel onder de managers. Een van de oudste directieleden, een man met een grijze snor die al twintig jaar voor het bedrijf werkte, stak zijn hand op. ‘Mevrouw Sterling, met alle respect, als de volledige dagelijkse leiding nu bij u komt te liggen, hoe gaan we dan om met de internationale contracten in Singapore en Azië?’
Ik keek him recht in de ogen aan. ‘Die contracten zijn juist gered doordat ik de afgelopen twee jaar eigenhandig in Singapore heb gewerkt terwijl hier de boel werd verwaarloosd, meneer Jansen. Vanaf vandaag gaan we niet meer vertrouwen op vriendjespolitiek of schimmige consultancycontracten met onbevoegden.’
Ik liet mijn blik over de vergadertafel gaan. ‘En daarmee komen we bij het tweede punt: de interne audit van alle externe betalingen van de afgelopen twaalf maanden. Alles wat niet transparant is, wordt direct overgedragen aan het Openbaar Ministerie.’
Niemand durfde meer iets te zeggen. Het stilzwijgen in de zaal was absoluut. Dit was mijn bedrijf. En niemand zou het ooit nog wagen om mij of mijn familie te onderschatten.
