Deel 2: De advocaat van de duivel
Het geluid van de deurbel galmde door de riante hal van onze villa in Wassenaar, een geluid dat normaal gesproken gasten aankondigde voor chique diners of zakelijke bijeenkomsten. Nu voelde het als de aanvang van een executie. Dominic bleef als aan de grond genageld staan, het glas water trilde lichtjes in zijn hand totdat hij het op het dichtstbijzijnde dressoir zette.
‘Clara, wat is dit?’ barstte hij los, zijn stem trillend tussen woede en paniek. ‘Wie heb je in vredesnaam uitgenodigd? We hebben privékwesties te bespreken, we hebben geen vreemden nodig in dit huis!’
Victoria stond op van de bank, haar gezicht vertrokken van hautaine verontwaardiging. Ze wierp een beschermende blik op de jonge Liam, die haar jasje beetpakte uit angst voor de commotie. ‘Ja, Clara, heb je soms je vriendinnetjes van de liefdadigheidstrommel opgetrommeld om een schandaal te schoppen? Dit is ongehoord. Brooke, bel even de beveiliging van het landgoed.’
Brooke haastte zich naar haar telefoon, maar voordat ze haar scherm kon ontgrendelen, ging de voordeur open.
Evelyn Hart stapte naar binnen. Achter haar volgden twee mannen in donkere maatpakken met strakke aktetassen. Evelyn, de scherpste en meest gevreesde echtscheidingsadvocaat van Den Haag, straalde een ijzige dominantie uit. Haar mantelpakje was smetteloos, haar blik snijdend als een scalpel. Ze keek niet eens naar Dominic of Victoria; haar ogen vonden direct mij.
‘Goedemiddag, mevrouw Sterling,’ zei Evelyn met een heldere, galmende stem die elke hoek van de woonkamer vulde. ‘U gaf aan dat er onmiddellijke actie vereist was. Ik heb de voorlopige beslagleggingen en de kinderbeschermingsdossiers direct meegenomen.’
Dominic deed een stap naar voren, zijn borst vooruit om indruk te proberen maken. ‘Evelyn? Wat doe jij hier in godsnaam? Dit is een huisvredebreuk! Wie heeft jou binnengelaten? Je hebt hier niets te zoeken!’
Evelyn trok één wenkbrauw op. Ze keerde zich langzaam om naar Dominic, en haar blik was zo kil dat zelfs een doorgewinterde zakenman er stil van zou worden. ‘Mijn cliënte, mevrouw Clara Sterling, heeft mij expliciet gemachtigd om haar belangen en die van haar minderjarige zoon te behartigen, meneer Sterling. En gezien de staat waarin ik het kind hier aantrof, vrees ik dat we direct overgaan tot noodmaatregelen.’
‘Noodmaatregelen?’ Brooke schoot in de lach, al klonk het nerveus. ‘Zit niet zo aan te stellen joh, dat jochie is gewoon een beetje wild. Clara is pas net terug en maakt zich druk om niets.’
Ik zei nog steeds geen woord. Ik liep naar de salontafel, boog me voorover en stak langzaam mijn hand uit onder het meubelstuk. ‘Leo, schatje,’ zei ik met de zachtste stem die ik kon opbrengen. ‘Kom bij mama. Er gebeurt je niets meer. Beloofd.’
Leo keek met grote, angstige ogen onder de rand van de tafel vandaan. Hij zag mij, zag de vreemde mensen in pak, en leek toen te begrijpen dat de dynamiek in de kamer onomkeerbaar was veranderd. Met trillende handjes schoof hij naar voren.
