Deel 11: Een onverwachte bezoeker
Aan het einde van diezelfde week, toen ik net thuiskwam van een lange dag op kantoor en Leo met zijn blokken speelde in de woonkamer, ging de nieuwe videodeurbel van het landgoed af. Ik keek op het schermpje en zag tot mijn grote verbazing een gezicht dat ik in geen jaren had gezien: Victoria.
Mijn voormalige schoonmoeder zag er aanzienlijk ouder uit dan de trotse, arrogante vrouw die me destijds had toegesnauwd dat Leo maar op de vloer moest eten. Haar jas zat slordig dichtgeknoopt, haar ogen waren waterig en ze hield een klein handtasje krampachtig vast tegen haar borst.
Ik liep naar de voordeur en deed open, maar ik bleef in de deuropening staan met mijn armen over elkaar. Ik liet haar niet binnen.
‘Clara,’ zei ze met een beverige stem. ‘Mag ik... mag ik even binnenkomen? Alsjeblieft? Het is koud hier buiten.’
‘Dit is mijn huis, Victoria,’ antwoordde ik zonder enige warmte in mijn stem. ‘En jij hebt hier niets te zoeken. Na alles wat je hebt gezegd en gedaan tegenover mijn zoontje, durf je hier nog te verschijnen?’
Victoria begon te huilen. Het waren geen trotse tranen van verontwaardiging meer, maar bittere tranen van totale wanhoop. ‘Dominic zit vast. Mijn huis is door de bank in beslag genomen omdat ik meetekende voor zijn leningen. Ik heb nergens meer, Clara. Ik ben een oude vrouw.’
‘Dat had je je moeten bedenken op het moment dat je toekeek hoe je eigen kleinzoon als een dier over de vloer kroop terwijl die heks Brooke jouw taart aan haar kind voerde,’ zei ik fel. Mijn stem trilde dit keer van opgekropte woede. ‘Jij had de macht om in te grijpen. Jij koos ervoor om mee te doen aan die vernedering.’
‘Het was zijn idee... hij zei dat het kind dwars was...’ mompelde ze zwakjes.
‘Jullie ideeën zijn uitgewerkt,’ zei ik koel. ‘De poort blijft gesloten, Victoria. Zoek hulp bij een opvang of bij vrienden, want bij ons ben je niet welkom. Ooit was dit huis een thuis voor ons allemaal, maar jullie hebben het veranderd in een gevangenis. Nu sluit ik de deur.’
Met een ferme beweging trok ik de zware voordeur dicht. Het geluid van de klik in het slot klonk als het definitieve slotstuk van een afgesloten hoofdstuk.
