Deel 9: Het spel van spiegels en de stalen kluis
Het oorverdovende kabaal van invallend beton en het scherpe gekletter van automatisch geweervuur vulden de duisternis van de ondergrondse gang. Het was geen bluf van mij geweest, maar ik had ook geen idee wie er zojuist de bovenste verdieping van het pompstation had opgeblazen.
In de pikzwarte ruimte flitsten de mondingsvlammen van pistolen als kleine, dodelijke bliksemschichten.
‘Marcus!’ schreeuwde de stem van Clara door het lawaai. Er zat voor het eerst een schel randje van paniek in haar stem. ‘Pak hem! Laat hem niet ontsnappen met de tas!’
Ik twijfelde geen seconde. Ik liet me plat op de ijskoude betonvloer vallen net op het moment dat een salvo kogels over mijn hoofd heen floot en ricocheerde tegen de achterwand. De geur van kruitdamp en neergedwarreld cementstof maakte het ademhalen bijna onmogelijk.
Ik kroop op mijn buik over de grond, de zware lederen tas stevig onder mijn borstkas geklemd. Ik voelde met mijn linkerhand langs de onderkant van de betonmuur totdat mijn vingers de stalen sponning van de kelderdeur raakten.
Boven ons klonken zware laarzen die de stenen trap afstormden.
‘Rijksrecherche! Handen omhoog! Geen beweging!’ brulde een zware, mechanisch versterkte stem door een megafoon.
Zaklampen met een intens fel, wit licht sneden door de rook en de duisternis.
Sarah vloekte luid en vuurde meerdere schoten af richting de trap. De rechercheurs beantwoordden het vuur onmiddellijk. De ondergrondse gang veranderde in een heetgebakerde zone van rondvliegend lood en afketstende kogelhulzen.
Ik maakte van de totale chaos gebruik. Ik wrong mezelf door de opengemaakte stalen deur, kwam overeind en stormde de donkere zijgang in die ik eerder op de weg naar binnen had gezien.
Mijn hart bonkte in mijn keel als een woeste stormram. Twaalf jaar van mijn leven waren in één nacht gereduceerd tot een kwaadaardige illusie. De vrouw voor wie ik bereid was geweest te sterven, was het brein achter een meedogenloos crimineel netwerk. Elk woord van liefde, elke herinnering, elke aanraking… het was allemaal berekend geweest. Een koude, strategische zet op een schaakbord waar ik slechts een waardeloze pion bleek te zijn.
De woede gaf me een ijzeren brandstof. Ik rende door de smalle, vochtige gangen van het oude pompstation. Het geluid van het vuurgevecht achter me begon langzaam te vervagen.
Ik dook een hoek om en stuitte op een zware, verroeste ijzeren trap die steil omhoog leidde naar de bovenste verdieping van het gebouw. Ik klom met grote passen omhoog, mijn vingers schraapten langs de vochtige leuning.
Toen ik boven kwam, bevond ik me in de grote machinehal van het pompstation. De reusachtige, verroeste turbines en pompinstallaties rezen als stalen monumenten op in het flauwe maanlicht dat door de kapotte dakramen naar binnen viel.
Buiten loeiden de sirenes van tientallen politievoertuigen. Felle zoeklichten van helikopters veegden over het natte riet van de Biesbosch en schenen door de gebroken ramen van de hal.
Ik rende naar de overkant van de hal, zoekend naar een uitgang die niet door de recherche was afgezet.
‘Marcus.’
De stem kwam uit de schaduw van een van de grote turbines.
Ik stopte abrupt. Mijn ademhaling was zwaar en raspend. Ik draaide me langzaam om.
Uit de duisternis achter de stalen machine stapte Clara. Ze hield een klein, zilverkleurig pistool in haar hand. Haar kleding was bedekt met stof, maar haar houding was nog steeds kaarsrecht en dominant.
Er was geen spoor van de liefdevolle echtgenote meer in haar te bekennen. Dit was een jager die haar prooi in de hoek had gedreven.
‘Het is voorbij, Marcus,’ zei ze zacht, terwijl ze het pistool recht op mijn hart richtte. ‘Er is geen uitweg meer. Het gebouw is omsingeld. Geef me de tas en ik zorg ervoor dat je levend buiten komt. Ik laat je gaan. Je kunt terug naar je kleine, saaie leven in Breda.’
Ik keek haar aan. In het blauwachtige maanlicht zag ik haar gezicht zo helder als twaalf jaar lang op onze trouwfoto.
‘Mijn kleine, saaie leven?’ zei ik, en mijn stem klonk verrassend rustig, gestaald door een kille berusting. ‘Het leven dat jij van me gestolen hebt? De twaalf jaar waarin ik dacht dat we samen een toekomst aan het bouwen waren?’
‘Het was een zakelijke overeenkomst,’ antwoordde ze koud. ‘En zakelijke overeenkomsten eindigen wanneer het doel bereikt is.’
‘En ons kind?’ vroeg ik. De woorden brandden in mijn keel. ‘Het kind dat we zes jaar geleden verloren hebben… Was dat ook een zakelijke overeenkomst?’
Voor een piepklein spoor van een seconde zag ik iets veranderen in haar ogen. Een flikkering van menselijkheid? Een oude herinnering? Maar de kille sluier trok vrijwel direct weer dicht over haar gezicht.
‘Geef me het notitieboekje, Marcus. Nu.’
Ik keek naar de zwarte tas in mijn hand. Daarna keek ik achter me. Een paar meter achter me bevond zich de open schacht van de hoofdinlaat van het pompstation — een diep, donker gat waarin het woeste water van de rivier met een kolkende kracht door de spuisluizen stroomde.
‘Weet je, Clara…’ zei ik met een dunne, schappe glimlach. ‘Je hebt me twaalf jaar lang geleerd hoe ik een leugen moet herkennen.’
Ik klemde de lederen tas stevig vast.
‘En ik weet dat je me nooit levend uit deze hal zult laten lopen.’
Met een snelle, krachtige beweging draaide ik me om en wierp de zwarte lederen tas met het notitieboekje met al mijn kracht diep de kolkende, zwarte watermassa van de inlaatschacht in.
‘NEE!’ gilde Clara.
Het geluid van haar schreeuw viel samen met het scherpe knallen van haar pistool.
Een hete, snijdende pijn boorde zich recht in mijn schouder. De schokgolf sloeg me achterover. Mijn voeten verloren hun grip op de gladde, stalen rand van de schacht.
Ik viel.
Het maanlicht, de felle zoeklichten van de helikopters en het gezicht van Clara vervlogen in een duizelingwekkende vaart boven me.
En toen sloeg het ijskoude, zwarte water van de rivier als een stalen muur over me heen.
