Deel 12: De schaduwen van kamer 304
De koude regen sloeg tegen de voorruit van de oude, vertrouwde Ford van mijn broer Thomas. We stonden geparkeerd op de achterste parkeerplaats van het St. Elisabeth Ziekenhuis in Tilburg.
Het was inmiddels laat in de middag. De schemering viel snel over de stad en hullde het massieve, betonnen ziekenhuiscomplex in een sombere, grijze sluier.
Ik droeg een overal van een onderhoudsmonteur die ik uit de werkplaats van Thomas had geleend, een donkere honkbalpet die diep over mijn voorhoofd was getrokken en een medisch mondkapje. Het was een eenvoudige, maar doeltreffende vermomming. In de drukte van een groot ziekenhuis viel een monteur met een gereedschapskist nauwelijks op.
‘Je hebt maximaal twintig minuten, Marcus,’ zei Thomas met een gespannen stem terwijl hij de sleutels op het dashboard legde. ‘Mijn contactpersoon op de derde verdieping heeft de deuren van de linnenkamer ontgrendeld. Daarlangs kun je de gang van de Intensive Care bereiken. Maar als de politie-agenten voor de deur je zien, kan ik niets meer voor je doen.’
‘Bedankt, Thomas,’ zei ik ernstig. Ik kneep even in zijn schouder. ‘Voor alles.’
Ik stapte de auto uit, klemde de zware metalen gereedschapskist vast en liep met een beheerste, kalme stap naar de goedereningang aan de achterzijde van het ziekenhuis.
De geur van ontsmettingsmiddel en de kille, warme lucht van het centrale verwarmingssysteem sloegen me tegemoet toen ik de schuifdeuren passeerde. Mijn hart klopte als een rasp in mijn borstkas. Elke stappen van verpleegkundigen en artsen liet mijn spieren spannen.
Ik nam de goederenlift naar de derde verdieping. De lift zoemde traag omhoog.
Toen de deuren op de derde verdieping opengingen, stapte ik direct de donkere, naar wasmiddel ruikende linnenkamer binnen. Aan het einde van de ruimte bevond zich een kleine klapdeur die toegang gaf tot de gang van de Intensive Care.
Ik keek voorzichtig door het kleine glazen raampje van de klapdeur.
De gang was stil. Aan het einde, voor de deur van kamer 304, zaten twee gewapende politiemensen op eenvoudige plastic stoeltjes. Ze zagen er vermoeid uit en staarden op hun telefoons.
Ik moest een manier vinden om ze weg te krijgen zonder alarm te slaan.
Mijn oog viel op een grote, verrijdbare linnenkar die vlak bij de klapdeur stond. Ernaast hing het bedieningspaneel van het brandalarm aan de muur.
Ik twijfelde geen seconde. Ik haalde een kleine schroevendraaier uit mijn gereedschapskist, wrong het deurtje van het brandalarm open en veroorzaakte kortsluiting in de bedrading.
RANG! RANG! RANG!
Het oorverdovende geluid van de ontruimingssirene loeide plotseling door de hele verdieping. De rode noodlichten aan het plafond begonnen wild te flikkeren.
De twee agenten voor kamer 304 sprongen geschokt overeind. ‘Wat is dat?!’ schreeuwde de een.
‘Ik ga kijken bij de centrale post, blijf jij hier!’ riep de ander, en hij rende de gang af, recht in de richting van het hoofdtrappenhuis.
De overgebleven agent bleef zenuwachtig voor de deur staan, zijn hand op de kolf van zijn holster.
Ik duwde de zware linnenkar met een harde ruk door de klapdeuren en liet hem met volle snelheid over de gladde vloer rollen, recht op de alleenstaande agent af.
De man draaide zich geschokt om, maar de zware kar ramde hem met een harde smak tegen zijn benen. Hij verloor zijn evenwicht en viel hard achterover op de grond.
Voordat hij zijn wapen kon trekken, stormde ik op hem af en sloeg hem bewusteloos met het massieve houten handvat van mijn schroevendraaier.
De agent zakte bewegingloos in elkaar.
Ik ademde zwaar, pakte zijn sleutelkaart van zijn riem, halft hem achter de linnenkar en haalde de kaart langs het digitale slot van kamer 304.
PIEP.
De zware, geluidsdichte deur van de Intensive Care gleed open.
Ik glipte naar binnen en sloeg de deur achter me dicht.
De kamer was verlicht door het kille, blauwachtige licht van medische monitoren. Het ritmische piepen van de hartbewaking vulde de kamer: Piep… piep… piep.
Op het bed lag de vrouw.
Haar gezicht was bleek als was. Er liepen talloze slangen en infusen naar haar armen en keel. Een beademingsapparaat siste mechanisch bij elke ademteug die ze nam.
Ik stapte naar het bed toe en keek naar haar.
Hier lag ze dan. Het brein achter een crimineel imperium. De vrouw die mijn leven in een ruïne had veranderd.
Ik trok mijn mondkapje omlaag. ‘Clara…’ fluisterde ik.
Haar ogen, die stijf gesloten waren geweest, begonnen licht te trillen. Langzaam, heel langzaam, gingen haar oogleden omhoog.
Ze keek me aan. Er zat geen kille dominantie meer in haar blik. Alleen een immense, verlammende angst.
Ze probeerde te spreken, maar het beademingsbuisje in haar keel verhinderde dat er geluid uit kwam. Haar lippen bewogen geluidloos.
Ik boog me dieper over het bed heen. ‘Wie heeft je dit aangedaan, Clara? Wie heeft je vergiftigd?’
Haar trillende vingers bewogen over het laken. Ze wees wanhopig naar de infuuszak die boven haar bed hing.
Ik keek naar de infuuszak. Er drupte een heldere, vloeistof door de slang. Maar aan de bovenkant van de zak zag ik een piepklein, nauwelijks zichtbaar gaatje van een injectienaald.
Iemand was hier al geweest net vóór mij.
Op dat exacte moment veranderde het ritmische piepen van de hartmonitor in een snelle, chaotische reeks van harde tonen.
PIEP-PIEP-PIEP-PIEP-PIEP!
De hartslag op het scherm schoot omhoog en zakte daarna in een duizelingwekkende vaart weg. Clara’s lichaam verkrampte hevig. Haar ogen stonden wijd open van schrik.
Ze greep met een laatste, wanhopige kracht mijn pols vast. Haar magere vingers bogen zich als stalen klemmen in mijn huid.
Ze trok me naar zich toe. Haar lippen bewogen vlak bij mijn oor.
Met een hees, rasperig geluid dat door het buisje heen bracht, fluisterde ze haar allerlaatste woorden:
‘Het kind… leeft.’
