Deel 3: De valkuil van roest en de stem uit het plafond
Het geluid van Henriks stem resoneerde nazi-achtig door het dunne hout van de vliering. Het roostertje boven onze hoofden was niet meer dan een kleine opening voor ventilatie, maar zijn hielp de ijzige toon van zijn woorden te versterken. Clara kromp nog dieper in elkaar op het smerige matras. Haar hele lichaam trilde zo hevig dat ik haar steviger tegen me aan moest drukken om te voorkomen dat ze van pure doodsangst op de vloer zou glijden.
‘Henrik!’ schreeuwde ik naar boven, terwijl ik de zaklamp wanhopig op het plafond richtte. De felgele lichtstraal belichtte de stoffige houten balken en het kleine metalen rooster. ‘Maak de deur open! Het is voorbij! Ik weet wat je gedaan hebt, de hele stad zal hier morgen van horen!’
Er klonk een koud, droog gelach van boven. Het was een geluid zonder enige menselijkheid, een rasperig giechelen dat me de rillingen over de rug deed lopen.
‘Denk je dat echt, Marcus?’ klonk de stem van boven. ‘Denk je nou werkelijk dat je slim bent geweest? Je bent hier midden in de nacht ingebroken. Je hebt mijn sloten geforceerd. En weet je wat de politie morgen zal vinden als ik ze bel? Een geobsedeerde, doorgedraaide man die mijn garage is binnengedrongen en in zijn verwarde staat de boel heeft vernield.’
‘Clara is hier!’ riep ik, mijn stem sloeg over van woede en machteloosheid. ‘Ze zit hier beneden! Je hebt haar achttien maanden gevangen gehouden!’
Het bleef even stil op de vliering. Ik hoorde het trage schuren van zware laarzen over het krakende hout boven ons. Henrik verplaatste zich.
‘Clara?’ zei Henrik na een korte pauze. Zijn stem klonk bijna spottend, alsof hij een kleuter toesrak. ‘Marcus, jongen… kijk eens goed naar de vrouw die je daar in je armen houdt. Kijk eens heel goed met die zaklamp van je.’
Een vreselijk onderbuikgevoel maakte zich van me meester. Een koude vlaag van twijfel, zo giftig dat mijn adem er van stokte, kroop over mijn rug omhoog. Ik voelde de magere schouders van de vrouw in mijn armen. Ik voelde haar klamme huid, de geur van vocht en ongewassen kleren.
Langzaam, met een trillende hand, bracht ik de lichtstraal van de zaklamp omlaag. Ik richtte het felwitte licht recht op het gezicht van de vrouw die ik zo stevig vasthield.
Mijn hart leek stil te staan. De wereld om me heen draaide in een duizelingwekkende vaart rond.
Het gezicht dat naar me opkeek in het schelle licht was bleek, uitgeteerd en vol littekens. De ogen waren dof, de jukbeenderen staken scherp uit onder de dunne huid. Om haar hals hing inderdaad de zilveren ketting in de vorm van een waterdruppel — precies zoals de ketting die ik twaalf jaar geleden voor Clara had gekocht.
Maar dit was Clara niet.
De gelaatstrekken waren anders. De vorm van haar neus, de stand van haar kaken, de kleur van haar ogen… dit was een wildvreemde vrouw. Ze leek in de verte op Clara, dezelfde lengte, hetzelfde slanke postuur, hetzelfde donkerblonde haar dat nu dof en klonterig was, maar ze wás het niet.
‘N-nee…’ stamelde ik. Mijn greep om haar schouders verslapte. Mijn armen vielen zielloos langs mijn lichaam omlaag. ‘Nee… dit… dit kan niet.’
De vrouw keek me met wijdgeopende, angstige ogen aan. ‘Help me… alsjeblieft, meneer… help me,’ fluisterde ze met een gebroken stem. ‘Hij… hij noemt me al een jaar Clara… Hij dwingt me om die ketting te dragen…’
Een ijskoude schok golfde door mijn bloedbaan. Mijn hoofd toilde. Mijn gedachten tolden over elkaar heen als een storm op zee. Wie was deze vrouw? En waar was de echte Clara?
Boven ons klonk opnieuw het sinistere gelach van Henrik.
‘Verrassing, Marcus,’ fluisterde hij door het rooster. ‘Je dacht toch niet echt dat ik zo dom zou zijn om jouw lieve Clara in een simpele garage op te sluiten? Je bent zo voorspelbaar. Sinds de dag dat je vrouw verdween, ben je als een blinde hond achter elk spoor aan gerend. En deze armzalige meid? Tja, ze leek op haar. Met een beetje overredingskracht, de juiste kleding en die charmante ketting van je vrouw, was ze de perfecte blikvanger.’
‘Waar is ze?!’ brulde ik, terwijl ik opstond en met mijn vuisten tegen het houten plafond sloeg. De splinters boorden zich in mijn knokkels, maar ik voelde geen pijn. De woede overspoelde elke vezel van mijn wezen. ‘Waar is mijn vrouw, jij monster?!’
‘Ze is op een plek waar je haar nooit, maar dan ook nooit zult vinden,’ antwoordde Henrik ijskoud. ‘Een plek waar geen zonlicht schijnt, waar niemand je gegil kan horen. En het mooiste van alles? Jij gaat haar heel snel gezelschap houden.’
Voordat ik kon reageren op zijn woorden, klonk er een scherp, mechanisch geluid boven ons. Het klikte.
Meteen daarna begon er een donkere, dikke vloeistof door het roostertje in het plafond naar beneden te druppelen. Het viel met snelle, ritmische slagen op de houten vloer van de cel. Tik. Tik. Tik-tik-tik.
Een penetrante, chemische lucht vulde binnen enkele seconden de kleine, afgesloten ruimte. De geur was zo sterk dat mijn ogen onmiddellijk begonnen te branden en mijn longen samentrokken in een krampathige hoestbui.
Benzine.
‘Henrik! Ben je helemaal gek geworden?!’ schreeuwde ik, terwijl ik de vreemde vrouw bij haar arm greep en haar achter me probeerde te trekken.
‘De politie kent mijn gezicht, Marcus,’ sprak de stem van Henrik van steeds verder weg, alsof hij over de vliering naar de uitgang liep. ‘Ze denken al dat je gestoord bent. Een tragische brand in een oude garage, veroorzaakt door een doorgedraaide echtgenoot die illegaal inbrak en met benzine knoeide… Het is een heel triest verhaal. Breda zal een dag om je rouwen en daarna bent u beiden vergeten.’
Ik hoorde de zware stappen van de vlieringtrap afdalen. Buiten klonk het geluid van een houten deur die met een definitieve klap dichtviel.
De benzine stroomde nu niet meer in druppels, maar in een dun straaltje door het rooster naar beneden. Het kletterde op het droge matras en het stro dat op de vloer lag. De dampen werden zo verstikkend dat de vreemde vrouw naast me naar adem begon te snakken en buiten bewustzijn dreigde te raken.
Ik keek paniekerig rond. De enige uitgang was de lage houten deur waar ik zojuist doorheen was gekomen. Maar toe ik me omdraaide en ertegenaan duwde, merkte ik dat er aan de buitenkant een zware balk voor was gezakt. We zaten opgesloten in een houten kooi die binnen enkele minuten veranderd zou worden in een inferno.
In de verte, buiten de garage, hoorde ik het schrapende geluid van een lucifer die werd afgestreken.
