Deel 6: De vlucht in de mist en de anonieme redder
Het splinterende hout van het hek vloog door de lucht toen de zwarte wagen zich een weg baande door de barrière. Henrik moest een wilde sprong terzijde maken om niet te worden verpletterd door het zware staal van de motorkap. Hij viel hard op het natte stoepje en de metalen pijp kletterde over de straatstenen.
De auto, een oude, deukige Volvo met geblindeerde ruiten, kwam met rokende banden en een hard gekrijs van de remmen vlak voor onze voeten tot stilstand.
Het passagiersportier vloog wijd open.
‘INSTAPPEN! NU!’ schreeuwde een rauwe, vrouwelijke stem vanuit het duistere interieur van de wagen.
Ik aarzelde geen seconde. Elk alternatief betekende de dood of levenslange opsluiting door de corruptie van Vos en Henrik. Ik duwde de magere vrouw als eerste de achterbank op, sprong zelf op de passagiersstoel en sloeg de deur met een harde klap dicht.
‘Rijden!’ brulde ik.
De bestuurder — een vrouw met kortgeknipt grijs haar, een scherpe kaaklijn en een donkere zonnebril ondanks het nachtelijke uur — trapte het gaspedaal vol in. De achterwielen van de Volvo sponnen wild over de natte bladeren en de modder, vonden grip en de wagen schoot met een woeste versnelling achteruit de smalle steeg uit.
In de zijspiegel zag ik hoofdinspecteur Vos uit de tuin rennen, zijn gezicht rood van woede en overdekt met modder. Hij trok een tweede reservewapen uit zijn jas en richtte op onze auto.
BANG! BANG!
Twee kogels ketsten hard af op de kofferbak van de Volvo. Het geharde glas van de achterruit barstte in een spinnenweb van duizenden kleine scheurtjes, maar brak niet volledig. De vrouw achter het stuur gaf geen krimp. Ze hoekte de wagen met een slip de hoofdweg op, precies op het moment dat drie politiewagens met loeiende sirenes en zwaailichten de straat van Henrik kwamen binnengereden.
In de chaos van de brand en de rook merkten de tegemoetkomende patrouilles onze gedeukte auto niet direct op als het vluchtvoertuig. Onze bestuurster doofde de koplampen en sneed doordacht een donkere zijstraat in, richting de industrieterreinen aan de rand van Breda.
Mijn hart klopte zo hard in mijn keel dat ik nauwelijks kon ademhalen. De adrenaline gierde door mijn aderen. Ik keek achterom. Op de achterbank lag de geredde vrouw ineengedoken, zwaar ademhalend en rillend van de kille lucht die door het kapotte achterraam naar binnen blies.
Ik keek naar de vrouw achter het stuur. Ze stuurde de wagen met strakke, geoefende bewegingen door het doolhof van donkere steegjes en verlaten fabrieksterreinen.
‘Wie bent u?’ vroeg ik, terwijl ik de lederen tas van Clara steviger tegen mijn borst klemde. ‘Waarom helpt u ons?’
De vrouw keek niet op of om. Haar ogen bleven strak op de donkere weg gericht. ‘Mijn naam doet er niet toe, Marcus,’ zei ze met een koele, rasperige stem. ‘Noem me maar Sarah. En ik help je omdat ik Clara hetzelfde verschuldigd ben als jij: de waarheid.’
‘Kende u Clara?’ Mijn stem trilde.
‘Clara was mijn collega,’ antwoordde Sarah strak, terwijl ze de Volvo over een verlaten spoorwegovergang manoeuvreerde. ‘We werkten samen bij het kadaster van de gemeente. Totdat ze achttien maanden geleden stuite op illegale grondtransacties. Miljoenen euro's aan overheidsgeld die verdwenen in de zakken van hooggeplaatste ambtenaren, projectontwikkelaars… en politiemensen.’
Een koude rilling ging door mijn rug. Alles wat ik de afgelopen anderhalf jaar had meegemaakt, begon zich langzaam te vormen tot een afschuwelijk, allesomvattend beeld.
‘Vos…’ fluisterde ik.
‘Vos is slechts een loopjongen,’ snauwde Sarah. ‘Een betaalde waakhond om de sporen schoon te houden. Henrik was hun opruimdienst. Toen Clara ontdekte wat er gaande was, wilde ze naar de rijksrecherche stappen. Maar ze was te goed van vertrouwen. Ze deelde haar vermoedens met de verkeerde persoon binnen het bureau.’
Ik keek naar de zwarte tas op mijn schoot. ‘Het notitieboekje…’
‘Dat notitieboekje bevat de namen, de rekeningnummers en de locaties van de illegale opslagplaatsen,’ zei Sarah. ‘Clara wist dat ze in gevaar was. Ze heeft die tas verborgen net voordat ze verdween.’
‘Maar waar is ze dán?’ schreeuwde ik bijna, mijn zelfbeheersing dreigde weer te breken. ‘Als ze niet in die garage zat… waar hebben ze haar naartoe gebracht? Leeft ze überhaupt nog?!’
Sarah zweeg even. Het enige geluid in de auto was het doffe brommen van de motor en het gieren van de wind door de gebarsten achterruit.
‘Ze leefde nog tot drie maanden geleden,’ zei Sarah zachter. ‘Dat weet ik zeker omdat ik een signaal opving van haar telefoon. Ze hielden haar vast op een oud offshore-terrein in de Biesbosch. Een afgesloten natuurgebied waar niemand komt.’
‘En nu?’ vroeg ik met ingehouden adem.
Sarah keek me voor het eerst vluchtig aan vanuit haar ooghoek. Haar blik was ijzig ernstig.
‘Nu is dat terrein verkocht. En als we niet voor zonsopgang bij de oude graansilo aan de haven van Moerdijk zijn, wordt de laatste getuige — inclusief jouw vrouw — definitief opgeruimd.’
Ik slikte de droge brok in mijn keel weg en keek naar de klok op het dashboard van de auto.
Het was kwart over drie 's nachts. We hadden nog minder dan drie uur voor de dag zou breken.
Plotseling lichtte het scherm van Sarahs autotelefoon op. Een anoniem nummer knipperde op het kleurenschermpje.
Sarah drukte op de luidspreker.
Een stem vulde de cabine van de wagen. Het was niet Vos, en niet Henrik. Het was een vervormde, zware stem die klonk alsof hij door een mechanisch filter werd gehaald.
‘Je hebt de man en het dagboek, Sarah,’ sprak de stem traag. ‘Maar je bent te laat voor de vrouw. Kijk eens naar buiten.’
Sarah keek in haar achteruitkijkspiegel. Ik draaide me om.
Achter ons, op een paar honderd meter afstand in de dichte mist van de polderweg, doken vier paar felle, rood oplichtende koplampen op.
De klem was ingezet.
