TEIL 9
Het woord "ingebroken" galmde door mijn hoofd alsof er een kerkklok naast mijn oor werd geluid. Mijn adem stokte in mijn keel. "Ingebroken? Wanneer? Is Sarah erachter gekomen? Ben je ergens veilig?" stotterde ik, terwijl paniek opnieuw bezit van me nam. "Nee, ik ben het, je broer Thomas. Ik ben toevallig in het land voor een zakenreis en reed langs jullie huis om wat spullen af te leveren die je moeder had gestuurd," legde hij snel uit, zijn stem trillend van opwinding en angst.
"De voordeur staat wijd open, het slot is geforceerd. Alle kasten in de woonkamer zijn doorzocht, kleding ligt over de grond en de la waar je belangrijke papieren bewaarde is opengebroken!" Mijn hart sloeg over. Belangrijke papieren? Welke papieren in vredesnaam? We hadden geen miljoenen aan contant geld thuis liggen, en al mijn officiële documenten lagen in de kluis van de bank.
Of… Plotseling schoot mij iets te binnen. De harde schijven die ik vanochtend uit mijn bureaula op kantoor had meegenomen! Die lagen nog op de achterbank van mijn auto, maar ik had ook een reserve-exemplaar thuis liggen in een oude schoenendoos, met daarop al het bewijsmateriaal van de financiële malversaties binnen Calebs afdeling – documenten die ik uit pure loyaliteit jarenlang had geprobeerd intern op te lossen, voordat ik besefte hoe rot de organisatie werkelijk was.
Als Caleb die schijf in handen kreeg, had hij niet alleen munitie tegen mij, maar kon hij al zijn sporen wissen! "Thomas, luister heel goed naar me," zei ik met een hese stem. "Raak niets aan. Blijf buiten en bel onmiddellijk de politie. Ik kom er meteen aan!" Ik verbrak de verbinding en draaide me om naar Helena, die net haar telefoongesprek met haar advocaat had beëindigd.
Ze zag aan mijn gezicht dat er opnieuw een ramp had plaatsgevonden. "Wat is er nu weer gebeurd, Julian? Je ziet lijkbleek." "Er is ingebroken in mijn huis," bracht ik uit, terwijl de moed me in de schoenen zakte. "Ze hebben alles overhoop gehaald. Ze waren op zoek naar iets specifieks. Naar documenten die bewijzen dat Caleb illegaal bezig is binnen dat bedrijf." Helena's ogenvernauwden zich.
Haar eerdere kalmte maakte plaats voor een gevaarlijke vastberadenheid. "Inbreken? Ze durven wel heel ver te gaan. Dit is geen gewone inbraak meer, Julian. Dit is intimidatie. Dit is crimineel gedrag." Ze draaide zich om naar haar bodyguard, een imposante man in een donker pak die discreet op de achtergrond stond te wachten. "Marcus, breng ons naar het huis van de familie De Vries.
En bel ter plekke versterking van de beveiliging. Niemand komt in de buurt van dat huis zolang wij er niet zijn." Binnen tien minuten zaten we weer in de gepantserde limousine. De rit naar mijn huis voelde als een eeuwigheid. De regen begon inmiddels hard tegen de ramen te tikken, wat de sombere stemming alleen maar versterkte. Ik dacht aan Sarah, die nog steeds bij Emma in het ziekenhuis sliep, onwetend van de chaos die zich thuis afspeelde.
Gelukkig was Emma buiten gevaar, maar nu was ons thuis, onze veilige haven, geschonden. Toen we de straat inreden, zag ik de blauwe zwaailichten van twee politieauto's al knipperen voor onze oprit. Mijn broer Thomas stond buiten onder een paraplu te wachten en liep meteen naar de auto toe toen we stopten. Ik sprong eruit en rende naar hem toe. "Thomas!
Ben je ongedeerd? Wat is er gestolen?" "Ik weet het niet precies, Julian," zei hij buiten adem. "De politie is binnen alles aan het onderzoeken. Maar ze waren heel specifiek op zoek naar één ding. Ze hebben nauwelijks sieraden of elektronica meegenomen, al het geld en de laptops liggen er nog. Maar de studeerkamer… die is volledig vernield." Ik voelde een koude rilling over mijn rug lopen.
Ze waren niet uit op diefstal. Ze waren uit op vernietiging van het bewijs. En terwijl ik daar stond in de regen, realiseerde ik me dat Caleb en zijn handlangers bereid waren om veel verder te gaan dan ik ooit voor mogelijk had gehouden. Maar wat ze niet wisten, was dat ik het belangrijkste document niet thuis had verstopt. Het zat nog steeds in de tas die ik de hele dag bij me had gedragen. En toen ik mijn hand in de binnenzak van mijn jas stak om te voelen of de usb-stick er nog was, hoorde ik opeens een geluid achter de bosjes van de buren dat me deed bevriezen.
