TEIL 6
De rit naar het Sint-Antoniusziekenhuis leek in een waas voorbij te gaan. Dankzij de sirenes van de politie-escorte, die Helena onmiddellijk had weten te regelen via haar directe lijnen met de gemeente, baannde de zwarte limousine zich met gillende banden een weg door de avondspits. Ik zat op de achterbank, mijn handen te trillen tegen mijn knieën gedrukt, terwijl Helena me geruststellend toesprak en haar eigen telefoon gebruikte om de beste kinderartsen van het land paraat te hebben staan zodra we arriveerden.
Toen we de automatische deuren van de Spoedeisende Hulp binnenstormden, leek de wereld even stil te staan. De sterke geur van ontsmettingsmiddel en de tl-verlichting sneden door mijn zintuigen. Ik rende naar de balie, waar een jonge verpleegster me angstig aankeek. "Emma De Vries! Waar is mijn dochter?" riep ik uit, mijn stem overslaand van pure angst.
"Derde deur rechts, in behandelkamer vier," antwoordde ze direct, haar ogen groot van verbazing toen ze zag dat ik werd vergezeld door een vrouw met een privé-beveiligingsteam en een van de invloedrijkste personen van de stad. Ik liet de formaliteiten voor wat ze waren en stoof naar binnen. Daar lag ze dan, op een veel te groot ziekenhuisbed. Haar gezicht was bleek, haar lippen droog, en ze hield haar hand krampachtig op haar buik gedrukt terwijl ze zachtjes kreunde van de pijn.
Sarah zat al naast het bed, huilend en met natte ogen, haar vingers verstrengeld met die van Emma. "Julian!" snikte Sarah toen ze me zag. Ze sprong op en vloog in mijn armen. "Ze zeggen dat het een acute blindedarmontsteking is, maar de artsen maken zich zorgen omdat er complicaties zijn!" In datzelfde moment stapte een lange man in een witte doktersjas de kamer binnen, gevolgd door twee assistenten.
Hij zag er bezorgd uit. "Meneer en mevrouw De Vries? Ik ben dokter Visser. We hebben zojuist de echo en de bloedwaarden bekeken. Het is inderdaad een geperforeerde blinde darm. We moeten haar per direct opereren, anders lopen we het risico op een ernstige buikvliesontsteking." De wereld leek even in te storten. Een operatie? Bij een kind van acht jaar oud?
De angst sloeg me om het hart. Ik wilde iets zeggen, een vraag stellen, toen er plotseling iets gebeurde wat niemand in de kleine kamer had verwacht. Helena Van Den Berg trad naar voren. Ze legde haar hand op de arm van dokter Visser en keek de arts doordringend aan. "Dokter, dit is de beste chirurgische kliniek van de provincie, toch? Zorg ervoor dat de hoofdchirurg van dienst de operatie uitvoert.
Geen stagiairs, geen vertraging. En stuur de kosten rechtstreeks naar mijn stichting." Dokter Visser keerde zich om, wilde protesteren tegen de inmenging, maar toen hij Helena herkende, bleef zijn mond even openstaan. Hij knikte snel en serieus. "Mevrouw Van Den Berg… uiteraard. We bereiden de OK onmiddellijk voor." Terwijl Emma met bed en al werd weggereden naar de operatiekamer, met Sarah wanhopig huilend aan haar zijde, bleef ik achter in de gang.
Mijn hoofd tolde. Mijn baan was weg, mijn dochter lag op de operatietafel, en een miljardair stond naast me alsof ze mijn persoonlijke beschermengel was. Maar toen de deuren van de operatiekamer dichtgingen en het rode lampje begon te branden, realiseerde ik me dat al het geld en alle macht van de wereld nu niets betekenden. Alles hing af van die ene snede achter die dieren.
