Deel 6: Het geheim van de Sterlings
Ik klemde de koevoet zo hard vast dat mijn knokkels wit uitsloegen. Mijn blik ging snel heen en weer tussen het pistool in Eleanors hand en de massieve gestalte van Marcus Vance, die de enige uitgang van het ondergrondse laboratorium blokkeerde.
‘Ze is niet dood...’ fluisterde ik, terwijl ik naar de glazen ruimte achter me wees. ‘Emma is niet dood. Jullie hebben haar hier vijf jaar lang opgesloten gehouden!’
Eleanor deed een elegante stap naar voren. Het goud aan haar polsen glinsterde onder het harde TL-licht. ‘Opgesloten? Wat een emotionele, bekrompen manier van kijken, Sarah. Emma heeft ons gezin de grootste medische doorbraak van de eenentwintigste eeuw geschonken. Helaas bleek haar lichaam op de lange termijn niet bestand tegen de genetische modificatie. Haar organen begonnen na twee jaar te falen.’
Ze keek met een mengeling van minachting en klinische interesse naar de bewusteloze vrouw achter het glas.
‘We hadden een vers, compatibel biologisch systeem nodig,’ ging Eleanor onverstoorbaar verder. ‘En toen bracht Liam jouw schattige, naïeve Chloe mee naar huis. Zo jong, zo gezond... en zo wanhopig op zoek naar de liefde van een rijke familie. Toen ze zwanger raakte, wisten we dat de goden ons gunstig gestemd waren. De stamcellen van een embryo combineren perfect met het synthetische regeneratie-enzym.’
‘Jullie zijn monsters!’ schreeuwde ik. De woede kookte zo hevig in me dat het de angst voor haar pistool volledig wegvage. ‘Het zijn mensen! Chloe is mijn dochter! Ze droeg jouw kleinkind!’
Eleanor lachte kort. Het was een koud, raspend geluid zonder enige menselijkheid. ‘Kleinkind? Denkt u echt dat de Sterling-dynastie behoefte heeft aan het nageslacht van een eenvoudige monteur uit een achterstandswijk? Dat kind was slechts een katalysator. Een gereedschap.’
‘En Liam?’ vroeg ik, terwijl ik probeerde tijd te winnen en mijn vingers langzaam naar de zaklamp in mijn jaszak stuurde. ‘Wist hij dit? Heeft hij zijn eigen vrouw en ongeboren kind laten mishandelen voor geld?’
‘Liam doet wat noodzakelijk is om het imperium in stand te houden,’ antwoordde Eleanor strak. ‘Hoewel ik moet toegeven dat hij vannacht te emotioneel werd. Toen Chloe het laboratorium hier ontdekte en de SD-kaart stal, raakte hij in paniek. Die slagen met de golfclub... tja, Liam heeft nooit een goede zelfbeheersing gehad wanneer hij onder druk staat. Het was niet de bedoeling dat ze de straat zou halen. Marcus had de opdracht om het netjes af te handelen, maar de politie was helaas sneller.’
Marcus Vance stapte naar voren. ‘Mevrouw Sterling, we moeten dit snel afronden. De politie is het onderzoek naar de 'overval' bij de bushalte aan het uitbreiden. Als ze vragen gaan stellen over de videobeelden van de snelweg...’
‘Je hebt gelijk, Marcus,’ zei Eleanor. Ze richtte de loop van het pistool precies tussen mijn ogen. ‘Sarah, je hebt het heel ver geschopt. Maar je dochter ligt in het ziekenhuis aan de beademing. En zodra ik hier klaar ben, zal Liam als wettelijke echtgenote de medische beslissing nemen om haar behandeling te staken. Ze zal vannacht overlijden aan haar 'letsel'. En jij... jij zult hier bij Emma blijven. Een tragisch ongeluk. Een moeder die overvallen werd door verdriet en een einde aan haar leven maakte in een verlaten pand.’
‘Dat gaat niet gebeuren,’ fluisterde ik.
In één enkele, wanhopige beweging knipte ik de hoogvermogen LED-zaklamp in mijn linkerhand aan en richtte de felle, stroboscopische lichtstraal recht in de ogen van Eleanor.
‘Mijn ogen!’ schreeuwde ze, terwijl ze verblind haar arm voor haar gezicht hief.
BANG!
Het pistool ging af. De kogel ketste met een ijswekkende fluittoon af op de betonnen muur naast mijn hoofd.
Ik aarzelde niet. Met al de kracht die in mijn lichaam zat, zwaaide ik de zware koevoet rond en ramde hem vol tegen de zijkant van de knie van Marcus Vance.
KRAAK.
Vance liet een rauwe schreeuw van pijn horen en zakte door zijn been. Maar terwijl hij viel, greep zijn massieve hand mijn enkels vast en trok me meedogenloos naar de harde tegelvloer.
Mijn kin ramde op de grond. De wereld sneed even zwart voor mijn ogen. De rugzak met mijn laptop vloog uit mijn handen en gleed over de gladde tegels tot aan de voeten van Eleanor.
Eleanor knipperde met haar traanogen, herwon haar evenwicht en keek neer op mij met een gezicht dat vervormd was door pure haat. Ze raapte de rugzak op en richtte het pistool opnieuw op mijn hoofd.
‘Je bent een irritante vlieg, Sarah,’ siste ze, terwijl haar vinger zich langzaam om de trekker klemde. ‘Maar het stopt hier.’
Plotseling klonk er een hard, mechanisch piepsignaal door de ruimte.
Het alarmsysteem van het ondergrondse laboratorium begon luid te loeien. Rode flitslichten verlichtten de witte gangen.
Eleanor keek geschrokken op naar het muurscherm. De status van de beveiligingsdeuren sprong op VERGRENDELD.
Op het grote monitorstuurprogramma aan de wand verscheen een gezicht dat niemand op dit moment had verwacht.
Het was dr. Mitchell uit het St. Jude’s Hospital. Hij keek strak in de camera van een live-verbinding.
‘Mevrouw Sterling,’ klonk de stem van de arts via de luidsprekers van het laboratorium. ‘U bent live op de beveiligingsstream van het hoofdbureau van politie. En ik stel voor dat u dat wapen heel snel neerlegt.’
