Deel 3: De schaduw op de gang
Mijn hart sloeg een slag over. Ik duwde mijn hand diep in de zak van mijn jas en klemde de SD-kaart vast Alsof het mijn eigen leven was. Liam stond nauwelijks een meter van me vandaan. De geur van zijn dure amberkleurige parfum mengde zich met de typische, steriele ziekenhuislucht, wat mij een vlaag van misselijkheid bezorgde.
‘Straatrovers?’ sprak ik met een stem die verrassend hard en stabiel klonk, ondanks de woede die in mijn binnenste woedde. ‘Denk je echt dat ik dat geloof, Liam? Ze heeft me verteld wat jullie hebben gedaan. Jij en je moeder.’
Liams gezicht vertrok geen spier, maar zijn ogen vernauwden zich. De gemaakte bezorgdheid verdween in een fractie van een seconde en maakte plaats voor een minachtende kille blik.
‘Mijn vrouw is zwaar getraumatiseerd en heeft ernstig hoofdletsel, Sarah,’ zei hij op een bijna opvallend rustige, neerbuigende toon. ‘De dokters lieten ons al weten dat ze hallucineert. Je weet toch hoe instabiel ze de laatste maanden was? De zwangerschap heeft haar geestelijk helemaal in de war gebracht.’
‘Ze halludineert niet!’ schreeuwde ik, niet langer in staat mijn emoties te bedwingen. Verschillende verpleegkundigen keken geschrokken op vanuit de post verderop in de gang.
Marcus Vance, de brede beveiliger, deed een halve stap naar voren. Zijn massieve gestalt wierp een lange schaduw over mij heen. ‘Mevrouw,’ zei hij met een lage, gortdroge stem. ‘Het is beter als u geen stennis maakt. Mijn meneer is hier om zijn wettelijke echtgenote bij te staan. Als haar echtgenoot heeft meneer Sterling het recht om beslissingen te nemen over haar medische zorg. Inclusief wie er wel en niet in haar kamer mag zijn.’
Een ijskoude rilling trok over mijn rug. Het recht om beslissingen te nemen.
‘Nee,’ stotterde ik. ‘Dat laten de artsen niet toe. Jullie hebben haar dit aangedaan!’
‘Heeft u daar enig bewijs voor?’ vroeg Vance ijskoud. Hij keek heel bewust naar de zak van mijn jas. ‘Beschuldigingen zonder harde feiten noemen we smaad, mevrouw. En in deze stad heeft de familie Sterling de beste advocaten die geld kan kopen.’
Op dat moment zwaaiden de klapdeuren van de intensive care kamer weer open. Dr. Mitchell stapte naar buiten. Zijn kleding was verkreukeld en er zat een vlek bloed op zijn schort. Hij zag het drietal staan en fronste zijn wenkbrauwen.
‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg de arts streng.
‘Dokter,’ zei Liam meteen, terwijl hij zijn stem weer transformeerde naar die van een gebroken echtgenoot. ‘Ik ben Liam Sterling, de echtgenoot van Chloe. Hoe is het met haar? Vertel me alsjeblieft dat ze het gaat overleven.’
Dr. Mitchell keek vluchtig van Liam naar mij. Hij voelde de spanning in de lucht. ‘We hebben haar hart weer aan het kloppen gekregen,’ zei de arts langzaam. ‘Maar haar toestand is uiterst zorgwekkend. Ze is weer in een diepe coma geraakt. We hebben haar aan de beademing moeten leggen.’
Ik haalde opgelucht adem, maar het nieuws dat ze weer in coma lag sneed door mijn ziel. Ze leefde nog. De baby leefde nog.
‘Als haar echtgenoot,’ zei Liam met nadruk, ‘eis ik dat ze wordt overgebracht naar een privé-kliniek. Onze familie heeft betere faciliteiten en we willen de beste specialisten van het land laten invliegen.’
Mijn ogen werden groot van schrik. Als Liam haar liet overplaatsen naar een van hun eigen klinieken, zou Chloe de kamer nooit meer levend verlaten. Ze zouden de stekker eruit trekken en het laten lijken op een medische complicatie.
‘Dat mag u niet doen!’ riep ik uit. ‘Dokter, hij probeert haar te vermoorden!’
‘Mevrouw, beheerst u zich,’ zei dr. Mitchell met een frons, hoewel zijn blik verontrust bleek. Hij keek naar Liam. ‘Meneer Sterling, uw vrouw is momenteel niet transportabel. Een verhuizing op dit moment zou haar fataal worden. Zelfs als wettelijke vertegenwoordiger kan ik daar op medische gronden geen toestemming voor geven.’
Liams kaakspieren spanden zich aan. Het was de eerste keer dat ik een flits van echte frustratie op zijn gezicht zag. Hij keek naar Marcus Vance, die een nauwelijks merkbaar knikje gaf.
‘Goed,’ zei Liam gladjes. ‘Dan blijft ze hier. Maar als haar echtgenoot geef ik met onmiddellijke ingang geen toestemming meer voor bezoekers. Zelfs niet voor haar moeder. Zij veroorzaakt teveel stress en brengt het herstel van mijn vrouw in gevaar.’
‘Wat?!’ schreeuwde ik. ‘Je kunt me niet weghouden bij mijn eigen dochter!’
‘Ik kan dat wel, Sarah. En ik doe het,’ fluisterde Liam vlak voor mijn gezicht toen de arts even wegliep om een formulieren aan te pakken. ‘Je hebt niks tegen ons. Geen geld, geen invloed, geen macht. Binnen vierentwintig uur is dit allemaal voorbij.’
Marcus Vance stapte tussen mij en de deur van de kamer in. ‘U dient het terrein nu te verlaten, mevrouw. Anders roep ik de beveiliging van het ziekenhuis om u te laten verwijderen wegens luidruchtig gedrag.’
Mijn handen balden zich tot vuisten in mijn jaszak. Ik voelde de scherpe randen van de micro-SD-kaart in mijn palmen snijden. Ik wilde hem in zijn gezicht slaan, ik wilde schreeuwen, maar verstandelijk wiste ik dat ik op dit moment geen schijn van kans maakte. Als ze me lieten arresteren, zouden ze de SD-kaart afnemen en was alles verloren.
Ik keek Liam strak in de ogen aan. ‘Je denkt dat je gewonnen hebt, Liam. Maar je vergeet één ding.’
‘O ja? En wat is dat dan?’ vroeg hij spottend.
‘Je hebt haar niet doodgehaald,’ fluisterde ik. ‘En zolang ik ademhaal, rust ik niet voordat jij en je moeder achter de tralies rotten.’
Ik draaide me om en liep met snelle schreden de gang af, weg van het gevaar, maar mijn hart lag verscheurd achter in kamer 402. Zodra ik de schuifdeuren van het ziekenhuis uit stapte, rende ik in de stromende regen naar mijn pick-up. Mijn handen trilden zo erg dat ik de sleutel bijna niet in het contact kreeg.
Ik moest weten wat er op de SD-kaart stond. Nu.
Ik pakte mijn laptop van de achterbank, klapte hem open en stak de kaart via een adapter in de USB-poort. De computer piepte. Er verscheen één enkele map op het scherm met de naam: PROJECT HADES.
Mijn vinger aarzelde boven de touchpad. Toen klikte ik de map open.
De bestanden die tevoorschijn kwamen, deden het bloed in mijn aderen bevriezen. Het waren geen foto’s van mishandelingen of financiële fraude. Het waren blauwdrukken, medische rapporten en filmpjes van een geheim ondergronds laboratorium.
En bovenaan de lijst stond een videobestand met als titel: Proefpersoon_Chloe_Sterling_Conversie.mp4.
Mijn adem stokte. Ik klikte op afspelen.
