DEEL 9 – Het Gevecht in de Kluis
Daniel dook niet weg. Hij vuurde ook niet met zijn wapen. In plaats daarvan greep hij de zware, stalen deksel van de kluiscassette van de glazen tafel en slingerde die met volle kracht recht naar het gezicht van Vance.
Het zware metaal trof Vance vol op zijn neus. Een luid kraakgeluid klonk door de kluisruimte en Vance schreeuwde het uit van de pijn. Hij gierde achterover en vuurde wilde schoten af die afketsten op de stalen wanden van de kluisjes. Vonken vlogen door de lucht.
"Dekking!" schreeuwde Daniel.
Hij greep mijn arm en trok me mee achter de massieve, geopende stalen deur van kluis 408. De twee handlangers van Vance begonnen als gekken te vuren. De kogels sloegen met oorverdovende doffe slagen tegen het dikke staal van de kluisdeur, maar drongen er niet doorheen.
De receptionist gilde van angst en dook onder de glazen tafel, zijn handen beschermend over zijn hoofd.
Daniel haalde zijn eigen pistool tevoorschijn. Hij leunde kort om de stalen deur heen en vuurde twee gerichte schoten af. De eerste kogel trof de gewapende man aan de linkerkant in zijn schouder, waardoor zijn wapen uit zijn handen kletterde. De tweede man dook snel weg achter een rij kluisjes.
"Arthur, luister naar mij," zei Daniel gehaast, terwijl hij het magazijn van zijn wapen controleerde. "Aan het einde van deze gang is het bedieningspaneel voor de nooddeur. Er zit een rode hendel aan de zijkant. Als je die overhaalt, ontgrendelt de nooduitgang handmatig. Kun je daar komen terwijl ik ze bezighoud?"
Ik keek naar de gang. Het was ongeveer vijftien meter rennen, zonder enige dekking.
"Ik... ik weet het niet, Daniel," stamelde ik. "Mijn benen..."
"U kunt het, Arthur!" zei Daniel stellig, terwijl hij me strak aankeek. "U bent de sterkste vrouw die ik ken. Denk aan Thomas. Denk aan de bus. Laat ze niet winnen!"
Zijn woorden gaven me een stoot adrenaline die mijn angst verdreef. Ik knikte.
"Zodra ik begin te vuren, ren je zo hard als je kunt," zei Daniel.
hij stapte achter de stalen deur vandaan en vuurde een salvo schoten af op de positie van de overgebleven handlanger en de kermende Vance. De kogels kletterden tegen het staal en de muren, waardoor de mannen gedwongen werden hun hoofden laag te houden.
"GO!" schreeuwde Daniel.
Ik bedacht me geen seconde. Met al de kracht die ik nog in mijn vierenzeventigjarige lichaam had, sprintte ik de gang in. Mijn sloffen kletterden op de granieten vloer. Het leek alsof de gang kilometers lang was. Elke meter voelde als een eeuwigheid.
Achter me hoorde ik het schreeuwen van Vance: "Schiet op die oude heks!"
Een kogel floot langs mijn oor en sloeg een gat in het paneel vlak naast me. Houtsplinters en stof vlogen in mijn gezicht. Maar ik stoppe niet. Ik bleef rennen.
Ik bereikte het einde van de gang. Daar hing de grijze kast van het bedieningspaneel. Aan de zijkant zat een grote, rode noodhendel met een geel waarschuwingslabel.
Ik greep de hendel met twee handen vast en trok met al mijn gewicht naar beneden.
KLANG!
Een zwaar mechanisch slot ontgrendelde. Een groene lamp boven de zware stalen nooddeur begon te knipperen en de deur sprong op een kier.
"Daniel! De deur is open!" schreeuwde ik uit volle borst.
Daniel draaide zich om en begon achterwaarts naar mij toe te lopen, terwijl hij zijn laatste kogels afvuurde om de mannen op afstand te houden.
Maar net toen hij de helft van de gang bereikte, krabbelde Vance overeind van de vloer. Zijn gezicht zat onder het bloed. Met een woeste blik richtte hij zijn pistool recht op Daniel's rug.
"DANIEL! ACHTER JE!" gilde ik.
Daniel draaide zich half om, maar het was te laat.
BANG!
Het schot weergalmde door de kluisruimte. Daniel verstrakte. Hij liet zijn wapen vallen en greep naar zijn zijde. Bloed sijpelde onmiddellijk door zijn donkere wollen jas. Hij zakte door zijn knieën op de koude granieten vloer.
"DANIEL!" schreeuwde ik, en zonder na te denken over het gevaar, rende ik op hem af.
