DEEL 10 – Het Offer van de Beschermer
De wereld leek in vertraagde opname te bewegen. Ik zag Daniel op zijn knieën liggen, een hand stevig op zijn bloedende zij geklemd, terwijl zijn gezicht vertrok van de pijn. Het bloed sijpelde sneller door de stof van zijn jas dan de sneeuw smelt op een warme voorruit.
Ik dacht niet meer aan Vance. Ik dacht niet meer aan de kogels. Ik rende naar Daniel toe, zakte naast hem op de knieën en sloeg mijn armen om zijn schouders.
"Daniel! Blijf bij me!" gilde ik, terwijl de tranen mijn zicht vertroebelden.
Vance kwam langzaam naar ons toe gelopen, zwaar ademhalend en zijn pistool met een trillende hand op ons gericht. Bloed droop van zijn gebroken neus op zijn leren jas. Een monsterlijke glimlach verscheen op zijn gezicht.
"Het is voorbij," sprak Vance met een hese, valse stem. "Jullie hadden gewoon thuis moeten blijven, oude vrouw. Je had je aan je rekeningen moeten houden."
Hij richtte het wapen recht op mijn voorhoofd.
Daniel keek met een laatste krachtsinspanning omhoog naar Vance. "Laat... laat haar erbuiten, Vance. Je hebt mij. Neem het boekje... laat haar gaan."
"Geen getuigen meer," zei Vance koud. Zijn vinger kromde zich langzaam om de trekker.
Op dat exacte moment weergalmde er een stem door de kluisruimte, niet van buiten, maar uit het luidsprekersysteem aan het plafond.
"FBI! Laat je wapen vallen! Nu!"
Vance schrok en keek verward omhoog naar de luidsprekers.
Voordat hij kon reageren, werd de stalen nooddeur achter mij met een gigantische klap opengeramd. Een team van zwaar gewapende agenten in zwarte kleding met grote gele letters FBI op hun borst stormde de ruimte binnen.
"WAPEN NEER! OP DE GROND! NU!" schreeuwden meerdere stemmen tegelijk. Rode laserstipjes bedekten het lichaam van Vance.
Vance keek om zich heen, beseffend dat hij ingesloten was. Zijn ogen draaiden van woede en wanhoop. Hij aarzelde één seconde om toch te vuren, maar een scherpschutter van het FBI-team reageerde bliksemsnel.
BANG!
Een enkel schot trof Vance in zijn rechteronderarm. Zijn pistool kletterde op de vloer en hij zakte kermend van de pijn naar de grond. De agenten duikten boven op hem en de overgebleven handlangers, en sloegen hen direct in de boeien.
Een vrouwelijke FBI-agent met een strakke paardenstaart sprong naar ons toe en knielde neer naast Daniel. "Snoer de wond af! We hebben een broederschap nodig! Nu!"
"Daniel... hou vol, alsjeblieft," smeekte ik, terwijl ik zijn gezicht tussen mijn stijve handen nam.
Daniel keek me aan. Zijn lippen begonnen weer blauw te kleuren, precies zoals op die ijskoude winterochtend in 1981 toen hij als negenjarige jongen mijn bus instapte. Maar in zijn ogen brandde nog steeds hetzelfde vuur.
Hij greep mijn hand vast en drukte de oude, versleten handschoenen die hij al die tijd in zijn zak had gehouden, in mijn handpalm.
"Ik... ik heb ze altijd bewaard, Arthur," fluisterde hij nauwelijks hoorbaar. "Ze herinnerden me er altijd aan... dat er warmte is in de wereld."
"Blijf praten, Daniel! Niet je ogen sluiten!" schreeuwde ik.
"Het spijt me... van Thomas..." stamelde hij. "Hij hield echt van u..."
Zijn ogen glitsten en zijn hoofd viel zwaar op de schoot van de FBI-agent.
"Hij verliest het bewustzijn! Waar blijft die brancard?!" schreeuwde de agente door haar radio.
Twee broeders stormden de kluisruimte binnen met een brancard en medische apparatuur. Ze tilden Daniel snel op het bed en begonnen hem te reanimeren. Het piepende geluid van de hartmonitor vulde de stalen kamer.
De vrouwelijke FBI-agent legde een hand op mijn schouder. "Mevrouw Van Dijk? Ik ben Special Agent Miller. Wij volgen deze zaak al maanden. Daniel heeft ons de exacte locatie van de kluis doorgegeven vlak voordat hij uw huis binnenging."
Ik staarde naar het bloed op mijn handen en naar de oude handschoenen die ik stevig vasthield.
"Gaat hij het overleven?" vroeg ik met een doffe, gebroken stem.
Agent Miller keek naar de broeders die Daniel gehaast door de nooddeur wegdroegen. "Hij heeft veel bloed verloren, mevrouw. We moeten bidden."
