Deel 9: Een onverwachte ontmoeting
Een week na de veiling besloot ik de oude kunstgalerie in de historische binnenstad te bezoeken. Het was een plek waar Ryan en ik vroeger vaak kwamen in de zeldzame momenten dat we deden alsof we een gelukkig stel waren. Hij kocht er kunst om indruk te maken op zijn zakenrelaties; ik kwam er omdat ik werkelijk hield van de stilte en de schilderijen die verhalen vertelden zonder woorden.
De eigenaar, een oudere man met een bril op zijn neus en een sjaal om zijn hals, keek op toen de bel boven de deur rinkelde. Zijn gezicht betrok onmiddellijk toen hij mij herkende. Hij legde zijn penseel neer waarmee hij een lijst aan het bijwerken was. "Mevrouw Caldwell... of, vergeef me, mevrouw Moretti," zei hij aarzelend. "Ik hoorde het nieuws.
Het is... ongelooflijk wat er is gebeurd." "Noem me maar Isabella, Hans," zei ik glimlachend, terwijl ik langs de wanden liep waar de olieverfschilderijen hingen. "En je hoeft je geen zorgen te maken. Ik ben hier niet om ruzie te maken of rekeningen te controleren. Ik wilde gewoon even rust." Hans liep met me mee. "Ryan is hier een aantal keren geweest de laatste maanden," zei hij voorzichtig, alsof hij peilde hoe ik zou reageren.
"Hij kocht twee grote doeken. Niet voor jullie huis, voor... nou ja, voor dat appartement in het oude kwartier. Waar hij kennelijk zijn andere leven leidde." Ik bleef stilstaan bij een schilderij van een stormachtige zee, donkere golven die beuken tegen een steile kust. "Weet je welke schilderijen dat waren?" "Een modern werk," antwoordde Hans peinzend.
"Abstract. Veel rood en zwart. Het heette 'De Val van Icarus'." Ik glimlachte bitter. Hoe toepasselijk kon het leven zijn. Ryan had zichzelf zo hoog opgevlogen naar de zon dat hij was vergeten dat zijn vleugels van was waren gemaakt. En ik was degene geweest die de zon had aangedaan. "Laat me dat schilderij zien," zei ik tegen Hans. "Als het er nog is.
Ik denk dat het goed boven mijn nieuwe bureau in de holding past. Als dagelijkse herinnering." Hans keek me even aan, begreep de ironie en knikte toen traag. Hij liep naar achteren om het doek te halen. Terwijl ik wachtte, ging de deur van de galerie opnieuw open. Een frisse wind vlaagde naar binnen, samen met de voetstappen van iemand die gehaast naar binnen liep.
Ik draaide me om, expecting Luca of een van de medewerkers van mijn vader te zien. Maar tot mijn grote verbazing stond daar een jonge vrouw die ik kende van het kantoor van Ryan. Elena, zijn voormalige persoonlijke assistente, die altijd zo bang was geweest om haar baan te verliezen dat ze elk bevel blind had opgevolgd. Ze zag er bleek uit en hield een dikke bruine enveloppe tegen haar borst gekleuderd alsof het haar leven redden moest.
