Deel 4: Het web van verraad
De klok in de hal sloeg elf keer, een diepe, holle klank die door de lege marmeren gangen weerkamsloot. De balzaal was inmiddels veranderd in een toneel van geroddel en verschrikte blikken, maar ik had mij teruggetrokken in de rust van de VIP-lounge. Mijn vader en Luca volgden mij op korte afstand. Ze lieten mij de regie voeren; dit was immers nooit zomaar een zakelijke overname geweest.
Dit was een persoonlijke afrekening. "Je hebt het koeltjes gespeeld, liefje," zei mijn vader terwijl hij een glas water voor me inschonk. Zijn ogen puilden uit van trots. Vittorio Moretti mocht dan berucht zijn in de onderwereld van de financiering en de vastgoedmarkt, voor zijn dochter was hij altijd de beschermende kracht geweest. En Ryan had de fout gemaakt om te vergeten dat een leeuw zijn welp niet ongestraft laat vernederen.
"Het was niet moeilijk, pap," antwoordde ik, terwijl ik naar buiten keek door de hoge ramen naar de glinsterende skyline van de stad. "Ryan was zo blind van zijn eigen ambitie dat hij elk waarschuwingssignaal negeerde. Hij dacht dat hij mij had klein gekregen. Hij dacht dat ik financieel en mentaal volledig afhankelijk van hem was." Luca nam plaats in een van de fluwelen fauteuils en stak een dun sigaartje op, hoewel hij het niet aanstak.
"Het is bijna zielig hoe makkelijk het was om zijn boeken te doorgronden," lachte Luca droog. "Die man heeft drie jaar lang geleend van Petrus-fondsen om zijn eigen schijnwereld te financieren. Zodra we zijn kredietlijnen dichtdrakten, stortte zijn imperium in als een kaartenhuis. En het mooiste van alles? Hij dacht dat ík degene was die hem redde, terwijl jij de touwtjes in handen hield." Ik dacht terug aan de afgelopen twaalf maanden.
De vernederingen. De avonden dat hij wegreed onder het mom van 'belangrijke vergaderingen met investeerders', terwijl hij in werkelijkheid tijd doorbracht met vrouwen zoals Vanessa. De keren dat hij me vertelde dat ik niets voorstelde zonder zijn naam. Hij had er niet bij stilgestaan dat de naam Moretti veel dieper en machtiger doorwerkte in deze stad dan de zijne ooit zou kunnen.
Mijn telefoon trilde in mijn hand. Een bericht van een onbekend nummer. Ik opende het. Het was een foto van Ryan, die totaal verslagen op de grond van de balzaal zat, omringd door de restanten van zijn champagne en zijn vernietigde reputatie. Vanessa was nergens meer te bekennen; zij had de benen genomen via de achteringang zodra de bewakers even niet keken.
"Wat is de volgende stap?" vroeg mijn vader, terwijl hij zijn hand op mijn schouder legde. "De scheidingsprikkels liggen klaar. Wil je dat we hem volledig kapotmaken, of wil je dat hij kruipt?" Ik keek naar het scherm, naar de man die dacht dat hij mij had vernietigd. "Nee, pap," zei ik zacht, een kil glimlachje om mijn lippen. "Kapotmaken is te makkelijk. Ik wil dat hij ziet hoe ik opbouw wat hij dacht te bezitten."
