Deel 11: De confrontatie met de mol
Diezelfde avond organiseerde ik een besloten etentje in een exclusief restaurant aan de gracht. Ik had slechts drie gasten uitgenodigd: mijn vader, Luca DeSantis, en Marcus Visser – de man die al jarenlang gold als de beste vriend en vertrouweling van Ryan, en die ons nota bene op het gala had begroet met een bezorgde glimlach. Marcus zat aan de lange tafel in de private dining room, genietend van een glas rode wijn, ogenschijnlijk volkomen op zijn gemak.
Hij keek me aan met diezelfde valse sympathie die hij al jaren had gebruikt om te maskeren wie hij werkelijk was. "Isabella, prachtig om te zien hoe je je staande houdt na alles wat er met Ryan is gebeurd," zei Marcus met een warme, bijna vaderlijke glimlach. "Het is verschrikkelijk wat hij je heeft aangedaan. Als ik ergens mee kan helpen in deze moeilijke tijd, hoef je het maar te zeggen." Ik nam een slok van mijn water en zette het glas langzaam neer.
Het geluid van het kristal op het hout klonk luid in de stille kamer. "Dank je, Marcus," zei ik. "Dat waardeer ik enorm. Sterker nog, je helpt me al enorm door hier te zijn." Mijn vader keek Marcus aan met een blik die genoeg was om een stierenvechter te doen schrikken. Luca leunde achterover en vouwde zijn handen in elkaar, vol verwachting van wat er ging komen.
"Ik zat vandaag naar wat oude documenten te kijken," ging ik verder, mijn ogen geen moment van Marcus afwendend. "Papieren die Elena vanmiddag uit de administratie van Ryan heeft gehaald. Wist je dat Ryan een schimmige vastgoedholding in het buitenland had geregistreerd, Marcus? Een constructie om miljoenen weg te sluizen van de officiële belastingdienst." Marcus trok een bezorgde wenkbrauw op, maar ik zag dat zijn linkerpupil heel even samentrok.
"Ach, die Ryan... hij nam altijd te veel risico's. Ik heb hem er vaak genoeg voor gewaarschuwd. Ongelofelijk dat hij zoiets deed." "Zeker," knikte ik. "Het meest ongelooflijke is nog wel dat jouw handtekening onder de mede-eigendom staat als de primaire begunstigde zodra Ryan zou wegvallen." De stilte die op de zin volgde was absoluut. Marcus' glimlach verdween van zijn gezicht alsof die er nooit was geweest.
Zijn hand, die het wijnglas vasthield, begon heel licht te trillen. "Dat... dat is belachelijk," stotterde hij, zijn stem ineens een octaaf hoger. "Een vervalsing! Ryan heeft mijn naam gebruikt zonder dat ik er weet van had!" "Natuurlijk," zei ik, terwijl ik het dossier uit mijn tas haalde en het over de tafel naar hem toe schoof. "En die notariële akte met jouw vingerafdrukken en je gecertificeerde handtekening uit Zwitserland is vast ook per ongeluk daar terechtgekomen.
Net zoals die overboekingen van jouw privé-rekening naar die offshore-rekening van vorige maand." Marcus zweeg. Hij keek naar de papieren alsof het giftige slangen waren. Alle maskerades vielen weg; de façade van de loyale vriend smolt als sneeuw voor de zon.
