Deel 7: Het bezoek aan de cel
Drie dagen later bevond ik me op een plek waar ik nooit had gedacht te komen: het politiebureau in het centrum van de stad, waar Ryan in hechtenis zat in afwachting van zijn formele aanklachten wegens grootschalige fraude, belastingontduiking en het vervalsen van bedrijfsdocumenten. Zijn borgtocht was afgewezen; geen enkele bank of investeerder wilde zijn handtekening nog onder een garantstelling zetten.
Zelfs Vanessa was spoorloos verdwenen en weigerde zijn telefoontjes te beantwoorden. De bewaker bracht me naar de kleine bezoekersruimte met een dikke glazen wand en een metalen spreekrooster. Na enkele minuten werd de deur aan de andere kant opengedaan. Ryan trad binnen. Hij zag er tien jaar ouder uit. Zijn dure pak was vervangen door een grauwe overal, zijn haar zat in de war, en de arrogante, zelfverzekerde glans in zijn ogen was volledig plaatsgemaakt voor een holle, vertwijfelde blik.
Hij nam plaats aan de overkant van het glas en keek me aan. Zijn lippen trilden. "Isabella," fluisterde hij door de luidspreker. "Alsjeblieft. Haal me hier weg. Je kunt dit niet maken. We waren getrouwd. We hielden van elkaar." Ik leunde achterover in mijn stoel en keek hem aan met een volkomen uitdrukkingsloos gezicht. "Je hield van het geld, Ryan.
Je hield van de status, van de dekmantel die ons huwelijk je bood om je louche praktijken te verbergen. Maar van mij? Van mij heb je nooit gehouden." "Dat is niet waar!" schreeuwde hij, terwijl hij met zijn vuist tegen het glas sloeg. De bewaker achter me deed direct een stap naar voren, maar ik hief mijn hand om te tekenen dat het goed was. "Jawel, Ryan," zei ik rustig.
"En het ergste is: je dacht dat ik het nooit zou merken. Je dacht dat je me kon breken tot een schaduw van mezelf. Maar je bent vergeten wie mijn vader is. Je bent vergeten dat ik de boeken van jouw bedrijf al controleerde lang voordat jij dacht dat ik er niets van snapte." Hij zakte in elkaar, zijn voorhoofd tegen het koude glas rustend. Grote tranen rolden over zijn wangen, maar ze wekten geen greintje medelijden bij me op.
Alleen maar een diepe, koude leegte. "Wat gaat er nu gebeuren?" vroeg hij hees. "De scheiding wordt morgen definitief uitgesproken op grond van duurzame ontwrichting door jouw toedoen," zei ik terwijl ik opstond en mijn handtas pakte. "En al je bezittingen worden openbaar veilingklaar gemaakt. Je naam zal in deze stad niet eens meer als waarschuwing worden gebruikt, Ryan. Je wordt simpelweg vergeten."
