Deel 12: Het web sluit zich
Marcus probeerde nog één keer zijn toevlucht te nemen tot bluf. Hij rechtte zijn rug, hoewel zijn gezicht lijkbleek was geworden. "Dit... dit is laster! Als jullie denken dat je mij zomaar kunt beschuldigen van fraude, dan heb je het mis. Ik stap naar de rechter, ik..." "Naar de rechter?" viel mijn vader hem in de rede. Zijn stem was zo diep en kalm dat het bijna angstaanjagend klonk.
"Marcus, jongen. Als jij naar de rechter stapt, ben je nog voor het avondeten gearresteerd voor witwassen en deelname aan een criminele organisatie. De handtekeningen zijn al geverifieerd door de forensische accountants van Luca's fonds." Luca leunde naar voren, zijn ogen priemend als dolken. "We hebben al je rekeningen al bevroren, Marcus. Je huizen in Zwitserland, je aandelen in het vastgoedfonds, en je auto's.
Binnen vierentwintig uur ben je juridisch gezien armer dan een bedelmonnik op straat. Tenzij..." Marcus keek op, een sprankje wanhopige hoop in zijn ogen. "Tenzij... tenzij wat?" "Tenzij je me vertelt wat Ryan nog meer van plan was," zei ik, mijn stem koel en onverbiddelijk. "Wat wist hij dat wij nog niet weten? Welke spelletjes heeft hij achter mijn rug om gespeeld, en wie hielp hem nog meer?" Marcus zweeg even, zijn adem ging snel en oppervlakkig.
Hij wist dat hij klem zat. Er was geen uitweg meer. Het imperium dat hij samen met Ryan had willen opbouwen over de rug van ons huwelijk, was in een handomdraai veranderd in een gevangenis van bewijsmateriaal. "Hij... hij was van plan om te vluchten," bracht Marcus er uiteindelijk uit, zijn schouders zakten moedeloos naar beneden. "Naar het buitenland.
Zodra het gala achter de rug was en hij dacht dat hij de controle had over de nieuwe fondsen, wilde hij met al het contante geld en Vanessa naar een eiland vertrekken waar geen uitleveringsverdrag is." Ik knikte langzaam. Het paste precies bij het profiel van de man die dacht dat hij iedereen te slim af was. Hij had onderschat dat ik niet alleen wachtte, maar dat ik al lang voor het gala alle vluchtwegen had laten blokkeren.
"Dank je, Marcus," zei ik, terwijl ik opstond van tafel. "Je medewerking wordt genoteerd. Je zult van onze advocaten horen over de voorwaarden van je overgave." Ik liep naar de uitgang van de private dining room, met mijn vader en Luca op mijn hielen. Terwijl ik de deur opeed, keek ik nog één keer achterom naar de man die dacht dat hij ongestraft kon meespelen in ons leven. Hij zat daar ineengezakt in zijn stoel, een gebroken man in een wereld die hij nooit had begrepen.
