Deel 14: Het nieuwe hoofdstuk
De maanden die volgden vlogen voorbij als in een film. Caldwell Capital werd volledig gereorganiseerd en omgedoopt tot Moretti-Caldwell Investments, met mijzelf als CEO aan het roer. De geruchten in de financiële wereld verstomden al snel toen bleek dat het bedrijf niet alleen overeind bleef, maar onder mijn leiding winstgevender en stabieler werd dan ooit tevoren.
De investeerders die eerst aarzelden, stonden nu in de rij om met ons samen te werken. Luca DeSantis was een vaste en betrouwbare partner geworden, en mijn vader kon met een gerust hart genieten van zijn welverdiende rust, al hield hij natuurlijk stiekem een oogje in het zeil. Op een zonnige middag liep ik door het Vondelpark in Amsterdam, genietend van de rust en het groen om me heen.
Er was geen angst meer, geen onzekerheid, geen schaduw van het verleden die over mijn schouders meekeek. Ik was weer volledig mezelf. Sterker nog: ik was sterker, slimmer en onafhankelijker dan ik ooit had durven dromen. Mijn telefoon ging over. Ik haalde het toestel uit mijn tas en zag een onbekend nummer op het scherm. Ik nam op, zonder aarzeling.
"Met Isabella," zei ik kalm. Aan de andere kant van de lijn bleef het even stil. Toen klonk er een zwakke, onbekende stem. "Mevrouw Moretti... met inspecteur De Jong van de financiële recherche. We hebben zojuist een anonieme tip gekregen over een rekening in Zwitserland die mogelijk gelinkt is aan de zaak-Caldwell. Er is nog een bedrag van..." Ik glimlachte en keek naar de wuivende bomen in het park, waar de lente net begon door te breken.
"Inspecteur," onderbrak ik hem vriendelijk, "u hoeft zich nergens meer zorgen over te maken. Dat geld is gisteren al automatisch overgemaakt naar het staatsfonds voor slachtofferhulp. De zaak is gesloten." Ik hing op, stopte de telefoon weg in mijn tas en liep verder, met opgeheven hoofd en een glimlach op mijn lippen. Mijn naam was Isabella. En dit was nog nog maar het begin van de rest van mijn leven.
