DEEL 9 — Het Schuilplaats in het Hoge Noorden
Drie uur later bevonden we ons mijlenver van de bewoonde wereld. De trein was gestopt op een klein, verlaten station ergens in de uitgestrekte landschappen van Friesland. Onderkoeld, vermoeid en met trillende benen waren we uitgestapt in het pikkedonker en hadden we beschutting gezocht in een oude, leegstaande boerderij aan de rand van een uitgestrekt rietland.
De maan scheen fel door de kapotte ruiten van de vervallen woonkamer. Luke had met een paar oude planken een geïmproviseerde barricade voor de deur gebouwd, zodat niemand ons kon verrassen. We zaten op een paar oude dekens die we in de schuur hadden gevonden, dicht tegen elkaar aan om warm te blijven.
"Waarom doen ze dit, Luke?" vroeg ik zacht, terwijl ik naar zijn gezicht keek dat werd beschenen door het zwakke maanlicht. "Wat is er zo belangrijk aan jou dat ze hele steden doorzoeken en levens vernietigen?"
Luke zweeg lang. Hij keek naar zijn handen, waar de modder nog steeds op opgedroogd zat. Toen zuchtte hij diep. "Omdat ik niet zomaar zijn zoon ben, mam. Mijn vader was niet alleen onderzoeker. Hij had de encryptiesleutel van het grootste staatsgeheven van de eeuw in mijn DNA laten verwerken. Niet digitaal, maar biologisch gecodeerd in mijn bloed."
Mijn adem stokte. Mijn ogen werden groot van ongeloof. "In je... bloed?"
"Ja," zei Luke bitter. "Zolang ik leef, hebben ze mij nodig om bij die data te komen. En zolang zij mij achternazitten, zal niemand om wie ik geef ooit veilig zijn."
Voordat ik kon antwoorden, hoorden we in de verte het zware, karakteristieke geluid van een naderende helikopter die laag over de velden vloog. De felle zoeklichten sneden door de ramen van de boerderij en verlichtten de hele woonkamer in een wit, meedogenloos licht.
