DEEL 6 — De Vlucht door het Donker
"Nu moeten we gaan," fluisterde Luke heel zacht in mijn oor, zijn adem warm in het stikkende donker van de kelder. "Als ze de schuur hebben gecontroleerd, komen ze zo direct terug voor een tweede, grondigere ronde. Ze geven nooit op."
Ik knikte, hoewel hij het in het pikkedonker niet kon zien. Mijn handen trilden toen ik over de koude, vochtige grond tastte op zoek naar de opening van het kruipkanaal. De geur van modder, rottend hout en eeuwenoude muffigheid sloeg me tegemoet. Dit was geen comfortabele route; dit was een smalle buis van nog geen meter hoog waar we ons doorheen moesten wringen.
"Ga jij maar eerst," zei ik fluisterend, maar Luke schudde direct zijn hoofd. "Nee mam, jij weet de weg hier niet. Ik ga voor, en jij volgt me op de voet. Als ik stop, stop jij ook. En maak geen geluid, zelfs niet als je je stoot."
Voorzichtig schoof hij de roestige metalen plaat weg die de ingang van het kanaal afsloot. Een ijskoude windvlaag woei naar binnen, vermengd met de frisse geur van water en regen. Buiten hoorden we in de verte het geschreeuw van mannen die de tuinen kamden en met felle schijnwerpers de ramen van de omliggende huizen aftastten.
Luke kroop als eerste naar binnen, zijn rugzak strak tegen zijn rug gedrukt. Ik volgde hem direct, kruipend op my knieën en elbogen door de smalle, lage buis. De stenen schraapten langs mijn kleren en lieten scherpe pijnplekken achter op mijn knieën, maar ik kon en mocht niet stoppen. Elke seconde telde.
Na wat een eeuw leek, bereikten we het einde van het kanaal. Het mondde uit in een oude stenen duiker die direct uitkwam bij de waterkant van een rustige Amsterdamse gracht in Utrecht—een verborgen uitweg die de vorige eigenaar van het pand ooit had gebruikt om goederen te smokkelen tijdens de oorlog.
Luke glipte geruisloos naar buiten en hielp me om over de stenen rand te klimmen. We stonden ineengedoken in de schaduw van een grote treurwilg, terwijl de gure regen neerdrupte op onze hoofden. Vlakbij, op de brug, stond een van de zwarte busjes met draaiende motor stil.
"We moeten naar het station," fluisterde Luke terwijl hij zijn capuchon diep over zijn gezicht trok. "Daar kunnen we onderduiken in de menigte."
