DEEL 4 — De Belegde Woning
"Ze zijn er," fluisterde Luke, en voordat ik kon reageren, greep hij me bij mijn pols en trok me mee naar de gang. "Naar de kelder, nu!"
"Wacht, mijn telefoon ligt nog in de keuken!" riep ik uit, maar Luke schudde heftig zijn hoofd. "Geen tijd voor telefoons! Ze peilen alle signalen binnen een straal van een kilometer. Als we nu bellen, weten ze exact waar we zijn."
De paniek nam de overhand, maar ergens diep van binnen nam een moederlijke beschermingsdrang het over. Ik liet me meesleuren door Luke naar de kelderkast in de bijkeuken. Onder de oude, houten legplanken bevond zich een verborgen luik dat leidde naar een oude kruipruimte en een oude steenkolenkelder uit de oorlogstijd—iets wat de vorige eigenaar me ooit had verteld toen we het huis kochten, maar wat ik zelf nooit had geopend.
Met vereende krachten trokken we het zware luik open. Een muffe, koude lucht walste ons tegemoet. Terwijl we naar beneden klommen en het luik boven ons voorzichtig lieten zakken tot op een kier na zodat we konden ademen, hoorden we het geluid van geweld boven onze hoofden.
BAM! BAM!
De voordeur werd met een enorme stormram of een koevoet opengebroken. Het hout splinterde en kraakte. Zware laarzen dreunden op de parketvloer van de gang. Stemmen—koel, professioneel, zonder enige emotie—klonken door het huis.
"Perimeter veilig," zei een stem door een portofoon net boven de kelderkast. "Doelwit niet in de woonkamer. Zoek het huis door. Controleer de kelder en de zolder. Ze kunnen niet ver zijn gekomen; de auto stond hier nog stationair."
Luke hield zijn hand voor mijn mond om elk geluid te smoren. Zijn hart klopte zo snel en hard tegen mijn arm dat ik het in de donkere kelder kon voelen trillen. Mijn gedachten raasden. Hoe kwamen ze hier zo snel achter? Hoe wisten ze dat ik Luke had geadopteerd? Tenzij... tenzij er binnen de adoptie-instantie iemand lekte.
Boven ons hoorden we meubels verschuiven. Servies werd van het aanrecht gegooid; glazen braken in duizenden stukjes met een scherpe gil. Ze waren grondig. Ze waren niet gekomen om te praten.
Toen hoorden we voetstukken recht boven de kelderkast. De deur van de bijkeuken ging open. Een zware laars trapte tegen het kastje waarin het luik verborgen zat.
