DEEL 2 — De Schaduw in de Gang
Het geluid van de krakende vloerdelen deed ons allebei opschrikken. Luke sprong direct op, zijn stoel viel met een doffe klap achter achterover op de tegelvloer. Zijn gezicht was doodsbleek geworden en al het leven leek uit zijn ogen te zijn verdwenen. "Ze zijn er al," fluisterde hij met een trillende stem die nauwelijks boven het geluid van de storm uitkwam. "Ik zei toch dat ze me zouden vinden. Ze laten me nooit met rust, nooit!"
"Rustig aan, Luke," zei ik, hoewel mijn eigen hart in keel bonkte. Ik stond op en liep naar de deur van de keuken die uitkwam op de gang. De hal was donker, verlicht door het zwakke straatlicht dat door het bovenste raampje van de voordeur naar binnen viel. Er stond niemand. Alleen de jas van Luke hing daar aan de kapstok, zachtjes heen en weer pendelend in de tocht.
"Er is niemand, schat," probeerde ik hem gerust te stellen, maar toen ik me omdraaide om terug te lopen naar de tafel, zag ik het. Op de deurmat lag een kleine, bruine envelop. Er stond geen afzender op, en mijn naam was met dikke, zwarte letters geschreven: Voor de nieuwe moeder van Luke. Pas op je leven.
Mijn adem stokte in mijn keel. Hoe kon die envelop daar zojuist zijn neergelegd? De voordeur was op slot geweest, daar was ik absoluut zeker van. Ik liep met stijve benen naar de mat, raapte de envelop op en voelde hoe koud en dik het papier aanvoelde. Toen ik naar Luke keek, zag ik dat hij naar de achterdeur staarde. De ruit van de achterdeur was beslagen, en daarin stond met een vinger een enkel woord getekend: WEG.
"We moeten nu weg," zei Luke paniekerig, terwijl hij naar de traprende. "Als ze hier zijn, hebben ze ons allang gevonden. Die tien andere gezinnen... bij hen begon het ook zo. Eerst een briefje, dan een dreiging, en daarna... daarna stonden hun huizen leeg."
"Nee, Luke, we gaan nergens heen," zei ik vastberaden, hoewel de angst in mijn maag knaagde als een hongerig dier. "Dit is ons huis. We bellen de politie."
"Nee! Geen politie!" schreeuwde Luke, en voor het eerst zag ik pure, ongefilterde paniek in zijn ogen. "Als je de politie belt,teken je ons doodvonnis. Zij werken samen met hen! Mijn vader... mijn echte vader... hij is niet dood. Hij is degene die achter me aan zit."
