DEEL 8 — De Controle in de Trein
De stem door de luidspreker galmde na in de coupé. Het hart sloeg me in de keel. De trein was inmiddels al versneld en reed met een rotvaart weg van het station, maar het besef dat de achtervolgers nu wisten in welke richting we waren gevlucht, hing als een verstikkende deken over ons heen.
"Ze weten dat we hier zijn," fluisterde ik, terwijl ik krampachtig de rand van de stoel vasthield. "Luke, als ze bij het volgende station instappen..."
"Niet praten, gewoon je adem inhouden en naar buiten kijken alsof je slaapt," antwoordde Luke resoluut. Hij trok zijn capuchon nog dieper over zijn gezicht en schoof ineenzakken tot een onopvallende bal in de hoek bij het raam.
De conducteur liep met trage, monotone stappen door het gangpad. Kaartjes alstublieft... vervoerbewijzen... Toen hij bij onze coupé aankwam, schoof de deur open met een lichte ratel. Ik hield mijn adem in. De conducteur keurde onze e-tickets goed met een snelle scan van zijn apparaat, mompelde iets onverstaanbaars en wilde al doorlopen naar de volgende rijtuig.
Maar toen, op exact dat moment, ging de telefoon van de conducteur over.
Hij nam op. "Ja, met ... Wat? Een verdacht persoon op deze lijn? Richting het noorden?" Hij draaide zich langzaam om en keek recht naar onze coupé. Zijn ogen gleden over de slapende reizigers en bleven hangen op Luke, die probeerde weg te duiken. "Wacht eens even... passagiers in coupé vier..."
Luke sprong op uit zijn stoel. "Nu weg hier!" schreeuwde hij.
Met een snelle beweging sloeg hij de noodhamer van de wand, tikte de ruit van de binnendeur in en trok me mee naar het overstappad tussen de wagons, terwijl de wind en het geraas van de trein ons om de oren sloegen.
