DEEL 7 — Het Spoor naar het Noorden
We renden door de donkere, smalle steegjes van de oude binnenstad, ver weg van de grote verlichte straten waar de patrouilles van de achtervolgers konden rijden. Mijn adem ging in snelle, pijnlijke wolken de koude nachtlucht in. Elke stap voelde als lood in mijn schoenen, maar de angst om gepakt te worden joeg me erbovenuit.
Na twintig minuten rennen en schuilen achter afvalcontainers bereikten we de achterzijde van Utrecht Centraal. Het station bruiste van de nachtelijke reizigers, studenten die terugkwamen van feestjes en forenzen die hun aansluiting misten. Een perfecte dekmantel om in te verdwijnen, mits we uit de buurt bleven van de beveiligingscamera's.
"Hier," zei Luke, en hij trok me mee richting de kaartjesautomaat. "We moeten een kaartje kopen naar het noorden. Naar Friesland of Groningen. Daar hebben ze minder controleposten en kentekenlezers op de snelwegen."
"Maar Luke, we hebben geen contant geld genoeg voor twee kaartjes naar het noorden, en als ik mijn pinpas gebruik, kunnen ze onze transactie binnen een seconde traceren," wierp ik tegen, terwijl ik in mijn jas tastte naar mijn portemonnee.
Luke glimlachte flauwtjes, haalde een klein, zwart apparaatje uit zijn binnenzak—iets wat leek op een gemodificeerde smartphone—en drukte op een knop. "Maak je geen zorgen over geld, mam. Mijn vader heeft me geleerd hoe je anoniem kunt reizen. Ik heb een burner-account op een versleuteld netwerk. Kijk maar."
Op dat moment verscheen er een QR-code op het scherm van zijn apparaat. Hij hield het voor de lezer van de automaat. Een elektronisch geluidje klonk, en twee kaartjes rolde uit de gleuf: Utrecht Centraal naar Leeuwarden, vertrek over vier minuten vanaf spoor 4b.
Mijn mond viel open van verbazing. "Wie ben jij in godsnaam echt, Luke?" vroeg ik, terwijl we ons haastten naar het perron.
Luke keek me aan met een blik vol verdriet en vastberadenheid. "Ik ben gewoon een jongen die eindelijk een moeder heeft gevonden die niet na twee weken is weggelopen. En ik ga niet toestaan dat zij jou ook afpakken."
We stapten net op tijd de trein in voordat de deuren sloten. Terwijl de trein zich langzaam in beweging zette en het perron achter ons verdween, zakte ik uitgeput neer op de pluche stoel. Maar toen de conducteur door de coupé liep om kaartjes te controleren, hoorden we opeens de luidspreker van het station omroepen: Politie-actie op spoor 4b. Alle passagiers wordt verzocht hun legitimatie gereed te houden...
