DEEL 3 — Het Verleden Keert Terug
De woorden van Luke hingen zwaar in de lucht. Mijn hand klemde zich vast aan de mysterieuze envelop. "Je vader?" vroeg ik met een schorre stem. "Maar in de adoptiepapieren stond dat je wees was. Dat je ouders bij een auto-ongeluk om het leven waren gekomen toen je vier was."
Luke lachte bitter, een lach die meer weggad van een huilen. "Papieren kun je vervalsen, mam. Of nou ja... als je bij de inlichtingendienst werkt, kun je alles laten verdwijnen. Mijn vader was niet zomaar iemand. Hij was hoofdonderzoeker bij een geheim staatsdepartement in Den Haag. Hij werkte aan technologie die de hele wereld kon veranderen... of vernietigen. Toen hij door kreeg dat zijn eigen werkgever hem wilde uitschakelen om de geheimen te stelen, heeft hij mij en mijn moeder laten onderduiken."
Ik staarde hem aan, verbijsterd. Dit klonk als een scenario uit een Hollywood-thriller, niet als de realiteit van een rustig leven in een Utrechtse buitenwijk. "En je moeder dan, Luke? Waar is zij?"
Luke keek naar de grond. Een diepe schaduw trok over zijn gezicht. "Die ochtend dat we moesten vluchten, tien jaar geleden, kregen we een split-second de tijd. Ze gaf me deze rugzak, duwde me in de auto bij een contactpersoon en zei dat ik moest rennen en nooit meer achterom moest kijken. Dat was de laatste keer dat ik haar zag. Die tien gezinnen... die hebben mij niet afgedankt omdat ik lastig was. Ze hebben mij opgevangen om me te beschermen, omdat ze dachten dat ze het konden verbergen. Maar elke keer vonden zij ons. En elke keer moesten die gezinnen verdwijnen om te zorgen dat ik kon ontkomen."
"Verdwijnen..." herhaalde ik zacht, de rillingen liepen over mijn rug. "Bedoel je dat ze..."
"Ja," antwoordde Luke koeltjes, en dat was het engste van alles. Hij klonk niet als een bange tiener, maar als een veteraan van een oorlog die al te lang duurde. "Ze zijn niet verhuisd naar het buitenland. Ze zijn uitgewist. En nu jij mij hebt geadopteerd... sta jij ook op hun lijst."
Voordat ik kon reageren, hoorden we het geluid van zware banden op het grind van onze oprit. Koplampen sneden door de lamellen van onze woonkamerramen en wierpen angstaanjagende, dansende schaduwen op de muren. Twee zwarte busjes zonder kenteken waren net gestopt voor onze voordeur. De portieren sloegen met een harde klap dicht.
