DEEL 9 – DE WAARHEID OVER MAMA
De stilte in de oude boswachterswoning was verstikkend. Ik staarde naar mijn broer, wiens gezicht in het flakkerende licht van de olielamp werd getekend door jaren van angst en schuldgevoel.
"Maar mama dan?" vroeg ik met een beverige stem. "Wist mama dit ook?"
Mijn broer knikte langzaam.
"Niet meteen," antwoordde hij. "In het begin leefde ze in dezelfde illusie als jij. Maar toen vader vorig jaar overleed, begon ze de dozen op zolder uit te zoeken. Ze vond de documenten die ik toen had gemist. Ze ontdekte dat vader niet aan een natuurlijke dood is overleden... hij werd vergiftigd door de mensen met wie hij samenwerkte toen hij probeerde uit het syndicaat te stappen."
Een koude rilling liep over mijn rug. "Vergiftigd? Maar de artsen zeiden..."
"De artsen werden omgekocht," zei mijn broer koel. "Net zoals alles in dat wereldje te koop is. Mama probeerde de zaak te onderzoeken. Ze verzamelde al het bewijsmateriaal en stopte het in die rode doos. Ze wilde gerechtigheid. Maar ze vergat één ding..."
Hij wees naar de doos op de tafel.
"...dat de mensen voor wie vader werkte nooit opgeven. Ze wisten dat mama de documenten had. Daarom moesten ze haar uit de weg ruimen. En daarom zijn ze nu naar jou op zoek."
Mijn hart sloeg een slag over. "Dus mama is vermoord?"
"Ja," zei mijn broer zacht. "En als we niet oppassen, zijn wij de volgende."
Ik greep naar mijn jaszak en haalde het notitieboekje van mama tevoorschijn. Ik legde het op tafel en sloeg het open op de laatste bladzijden. Daar stonden geen dagboeknotities meer, maar een lijst met namen en adressen. En daaronder, met trillende hand geschreven:
"Als ze mij vinden, zoek dan naar de man in Rotterdam. Hij is de enige die de macht heeft om hen te stoppen."
"Wie is die man in Rotterdam?" vroeg ik, terwijl ik naar mijn broer keek.
Mijn broer keek naar de naam in het notitieboekje. Zijn ogen vernauwden zich. Dit was geen onbekende naam voor hem.
"Dat is de enige persoon die de ware baas van het syndicaat kan ontmaskeren," zei hij grimmig. "Maar om bij hem te komen, hebben we wat in die rode doos zit nodig. En precies daarom zitten ze achter ons aan."
