DEEL 12 – DE BELEGERING VAN HET PAKHUIS
De rust in het pakhuis werd in één klap verscheurd door het geluid van zware laarzen op de stalen buitentrap. Ze waren op de eerste verdieping.
"Er is geen uitweg via de voordeur," fluisterde Victor haastig, terwijl hij ons naar de achterkant van het pakhuis leidde. "Via de laadkraan kun je naar de gracht beneden. Daar ligt een kleine boot.
"En jij dan?" vroeg mijn broer.
"Ik houd ze tegen," zei Victor koel, terwijl hij de deur naar de gang op een kier zette en zijn wapen gereed hield. "Maak dat jullie wegkomen met de rode doos. Als dit bewijs verloren gaat, hebben ze gewonnen."
We aarzelden geen moment meer. Mijn broer greep de tas met de rode doos, en we klommen via de roestige ladder naar het luik dat uitgaf op de kade. De mist buiten was inmiddels zo dicht dat we de overkant van het water amper konden zien.
Beneden lag een kleine motorboot die zachtjes op de golven deinde. We sprongen naar beneden en landden onhandig op het dek. Mijn broer startte de motor met een ruk aan het startkoord. Met een luid gebrul schoot de boot naar voren, weg van het pakhuis.
Op dat moment klonk het eerste schot.
Pang!
Een kogel ketste af op de metalen reling van de kade. Ik dook in elkaar en keek omhoog naar het pakhuis. Door het gebroken raam op de verdieping zag ik flitsen van vuur en schimmen die door de rook bewogen.
Victor hield stand, maar we wisten allebei dat hij het niet kon winnen van een overmacht.
De boot versnelde en sneed door het donkere water van de haven. De mist omringde ons als een beschermende deken, en al snel verdwenen de geluiden van de schietpartij in de verte.
Maar we waren er nog niet. We hadden het bewijs, we hadden de waarheid... maar de jacht was nog niet voorbij.
