DEEL 2 – HET GELUID IN DE GANG
De deurklink bewoog langzaam, alsof iemand aan de andere kant aarzelde of net berekende of de deur op slot was. Mijn adem stokte in mijn keel. Ik wilde schreeuwen, maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Mijn handen trilden zo hevig dat ik de telefoon bijna liet vallen.
Twaalf jaar lang had ik gedacht dat mijn grootste pijn de afwezigheid van mijn broer was. Twaalf jaar lang had ik geloofd dat het verleden achter me lag. Maar in deze ene nacht, terwijl de regen tegen de ramen sloeg, besefte ik dat ik decennialang in een leugen had geleefd.
De klink klikte terug naar zijn neutrale positie.
Stilte.
Een doodse stilte vulde de gang. Ik durfde niet te ademen. Ik staarde naar de kier onder de voordeur, waar het schijnsel van de straatverlichting doorheen viel. Er was geen schaduw meer te zien. Was die persoon weggelopen? Of stond hij daar nog steeds, doodstil, wachtend tot ik een misstap zou zetten?
Mijn gedachten dwaalden terug naar de rode doos op de tafel. De rode doos die ik tot een uur geleden nog nooit had opgemerkt, of misschien wel had gezien zonder te beseffen wat hij betekende. Mama had hem achtergelaten. Maar hoe kon mijn broer, die al twaalf jaar spoorloos was en zelfs niet op haar begrafenis verscheen, weten dat die doos hier stond?
Ik liep op fluwelen stappen naar de tafel. Mijn vingers streken over het gladde, stoffige oppervlak van de doos. Er zat geen slot op, maar het deksel zat strak dicht, alsof het met een speciale verzegeling was afgesloten. Mijn hart bonkte tegen mijn ribbenkast als een wilde vogel in een kooi.
"Zeg dan nooit dat je hem hebt gevonden," had mijn broer gezegd.
Die woorden zoemden als een bezwerende spreuk in mijn hoofd. Waarom mocht ik hem niet vinden? Wie was er naar mij op zoek? En wat had vader, de gerespecteerde man die door iedereen werd bewonderd, in godsnaam gedaan?
Plotseling hoorde ik buiten op de stoep het geluid van zware laarzen. Stap voor stap. Niet rennen, maar langzaam, doelgericht, alsof de persoon precies wist waar hij moest zijn. De voetstappen stopten recht voor mijn raam.
De angst sneed door mijn ziel. Ik moest handelen. Ik greep de rode doos vast, drukte hem tegen mijn borst en rende naar de keuken. Het was het enige vertrek met een klein achteruitgangetje naar de steeg. Maar toen ik mijn hand naar de deurklink uitstak, hoorde ik een geluid dat mijn bloed deed stollen.
Het geluid van glas dat zachtjes werd ingedrukt. Iemand was al in de achtertuin.
En toen brak de ruit van de keukenvoordeur.
