DEEL 6 – DE TWEEDE INBRAAK
De paniek sloeg als een ijskoude hand om mijn hart. Ze waren teruggekomen, en deze keer waren ze met meerderen. Mijn huis was niet langer een veilige haven; het was een val geworden waaruit geen ontsnappen mogelijk leek.
Ik moest rennen. Ik moest de rode doos meenemen. Dat was het enige bewijs, de enige sleutel tot de nachtmerrie waarin ik was beland.
Ik greep het notitieboekje, stopte het in mijn jaszak, pakte de doos onder mijn arm en rende naar de gang. Net op dat moment hoorde ik het geluid vanalen dat tegen het slot van de voordeur werd gezet. Ze probeerden de deur te openen metgereedschap.
Klik.
Het slot bewoog. De deur ging open.
Ik rende naar de trap en vloog met sprongen naar boven, naar de veilige beslotenheid van mijn slaapkamer. Ik deed de deur op slot en schoof er een zware kast voor. Mijn hart bonsde in mijn oren alsof het elk moment kon barsten.
Beneden hoorde ik zware stappen de hal binnenkomen. Stemmen klonken gedempt, maar agressief.
"Zoek overal," hoorde ik de schorre stem van daarnet zeggen. "De doos moet hier ergens zijn. Als we hem niet vinden voor zonsopgang, hebben we een groot probleem."
Ik stond in het donker van mijn slaapkamer, met mijn rug tegen de deur gedrukt. Mijn mobiele scherm lichtte op. Er verscheen een sms-bericht op het scherm. Van een onbekend nummer.
"Kijk uit het raam naar de achtertuin. Doe snel open."
Ik liep naar het raam en schoof het gordijn een klein stukje opzij. Beneden in de donkere tuin, bij de schutting die grensde aan het bos, stond een gestalte. Een hand wuifde me toe.
Het was mijn broer.
Twaalf jaar lang had ik hem gehaat. Twaalf jaar lang had ik gedacht dat hij mij en mama in de steek had gelaten. Maar nu stond hij daar, in de stromende regen, om mijn leven te redden.
Ik dacht niet meer na. Ik gooide het raam open. De koude regen sloeg in mijn gezicht.
"Kom op!" fluisterde hij zo hard als hij durfde vanuit de tuin.
Ik klom op de vensterbank, met de rode doos in mijn handen. Beneden in het huis hoorde ik het geluid van voetstappen die de trap opkwamen. Ze waren bijna bij mijn slaapkamer.
Ik liet me vallen.
