DEEL 11 – HET ARCHIEF VAN DE SCHADUW
De man die de deur opende was oud, met een doorleefd gezicht vol littekens en grijze haren, maar zijn blik was nog angstaanjagend scherp. Hij keerde ons kort toe, trok ons naar binnen en deed de zware metalen deur achter ons op slot.
We stonden in een enorme ruimte die vol stond met stellingen vol ordners, oude computers en dossiers. Het rook er naar papier, stof en sterke koffie.
"Ik dacht dat jullie vader jullie allang had laten verdwijnen," zei de oude man, terwijl hij naar ons toe liep. Hij stelde zich voor als Victor, een voormalige rechercheur die decennialang tevergeefs had geprobeerd het syndicaat op te pakken.
Mijn broer zette de canvas tas op een metalen bureau en haalde de rode doos tevoorschijn. Hij schoof het deksel open en legde de brieven, foto's en het notitieboekje van mama op tafel.
Victor bekeek de documenten met ingehouden spanning. Hij pakte een van de brieven op en las een paar regels.
"Dit... dit is het bewijs waar we twaalf jaar naar hebben gezocht," fluisterde hij. "Met deze handtekeningen en bankoverschrijvingen kunnen we de echte kopstukken achter het syndicaat ten val brengen. Niet alleen je vader, maar de mensen die werkelijk aan de touwtjes trekken."
"Waarom heeft vader dit allemaal bewaard?" vroeg ik zacht.
Victor keerde zich naar mij toe. "Omdat men in die wereld nooit echt vrij is. Je vader wilde uitstappen, maar ze lieten hem niet. Hij hield deze doos als levensverzekering, voor het geval ze hem zouden verraden. En toen je moeder het vond... werd het haar noodlottig."
Plotseling klonk er een hard geluid van buiten.
Kling!
Het geluid van glas dat op de begane grond werd ingeslagen. Victor verstijfde. Hij greep naar een pistool uit de la van zijn desk.
"Ze zijn hier," zei hij met een grimace. "Ze hebben ons getraceerd."
