Deel 7
Julian stapte langzaam uit de schaduw van de bomen. Zijn nette pak was gehavend, zijn haren verward, maar zijn blik was kouder dan ik ooit bij hem had gezien. Er was niets meer over van de charmante, attente man met wie ik tien jaar getrouwd was geweest.
"Je had gewoon moeten meespelen, Claire," zei hij met een ijzige, bijna vermoeide stem. "Alles was geregeld. Je had een kind gekregen, geld, een comfortabel leven. Waarom moet je altijd alles zo ingewikkeld maken?"
Ik krabbelde overeind en drukte me met mijn rug tegen de dikke stam van de eik. Ik hield de usb-stick stevig in mijn gebalde vuist verborgen.
"Meespelen?" schreeuwde ik, terwijl de woede het won van mijn angst. "Je hebt me tien jaar lang belogen! Je liet me geloven dat ik degene was die geen kinderen kon krijgen! Je hebt me door helse behandelingen laten gaan terwijl je wist dat jíj onvruchtbaar bent!"
Julian haalde zijn schouders op, alsof het een onbelangrijk detail betreft. "En wat dan nog? Het veranderde niets aan de situatie. We konden geen kinderen krijgen. Als ik het je had verteld, had je me verlaten. En ik kon het me niet veroorloven om een scheiding door te maken terwijl ik de positie binnen het bedrijf van mijn vader probeerde te versterken."
"En je broer?" vroeg ik plotseling, mijn stem snijdend stil. "Thomas?"
Julians gezicht strakte op. Een spier in zijn kaak begon te trillen. "Laat Thomas hier buiten."
"Wat staat er op deze stick, Julian?" zei ik, terwijl ik mijn hand een klein stukje opende zodat hij het plastic doosje kon zien. "Wat heeft Thomas' dood te maken met jouw geheime kluis?"
Voor het eerst zag ik een flits van echte paniek in Julians ogen. Zijn zelfverzekerde houding brokkelde in een seconde af.
"Geef dat hier," zei hij hees, terwijl hij een stap naar voren deed.
"Blijf daar!" schreeuwde ik. "Als je nog één stap zet, gooi ik het in de bladeren of breek ik het!"
Julian stopte. He balde zijn vuisten. "Je weet niet waar je mee bezig bent, Claire. Thomas was de lieveling van mijn vader. Hij zou alles erven. Het bedrijf, de aandelen, de zeggenschap. Ik zou altijd de tweede viool blijven spelen. Thomas ontdekte wat ik deed met de buitenlandse rekeningen. Hij wilde naar de politie stappen."
Mijn maag kromp ineen. "Het autongeluk... dat was geen ongeluk, of wel?"
Julian antwoordde niet direct. Het zwijgen dat viel tussen de bomen was doordrenkt van schuld. "Ik wilde alleen zijn remleidingen saboterend sodat hij een klein ongeluk zou krijgen! Een waarschuwing! Hij had niet dood moeten gaan!"
De afschuw rolde in een enorme golf over me heen. Ik was getrouwd met een moordenaar. Mijn man had zijn eigen broer om het leven gebracht uit jaloezie en hebzucht. En zijn familie... zijn familie had het waarschijnlijk geweten en het in de doofpot gestopt om de familienaam te beschermen.
"Je bent een monster," fluisterde ik.
"Ik ben een overlever!" grauwde Julian, en hij deed een snelle uitval naar voren.
Hij greep mijn pols en trok me ruw naar zich toe. De pijn schoot door mijn arm, maar ik weigerde los te laten. Ik beukte met mijn vrije hand tegen zijn gezicht, raakte zijn oog, en hij vloekte luid.
We worstelden op de vochtige bosgrond. Bladeren en modder vlogen in het rond. Julian was sterker, maar ik vocht voor mijn leven. Ik beet hard in zijn arm. Hij schreeuwde het uit en liet mijn pols een seconde los.
Dat was mijn kans.
Ik maaide met mijn been naar zijn knie. Hij struikelde en viel zwaar op de grond.
Ik krabbelde overeind, grapte de map en rende zo hard als ik kon richting de geluiden van het verkeer die in de verte te horen waren. Ik keek niet meer achterom. Ik hoorde Julian achter me vloeken en opstaan, maar de adrenaline stuwde me voort.
Na een paar minuten brak ik door de bomenrij heen en kwam uit op een provinciale weg.
Een gele lijnbus kwam net aanrijden bij een halte vijftig meter verderop. Ik spurtte naar de bus, zwaaide wild met mijn armen en dook door de openstaande deuren net voordat de chauffeur ze wilde sluiten.
"Gaat het wel, mevrouw?" asked de chauffeur verbaasd toen hij mijn besmeurde kleren en verwaaide haar zag.
"Rijd door! Alstublieft, rijd door!" smeekte ik.
De chauffeur keek twijfelachtig, maar sloot de deuren en trok op. Ik keek door het achterraam. Julian kwam net het bos uit rennen, maar hij was te laat. Hij bleef midden op de weg staan, zijn gezicht vertrokken van woede en machteloosheid, terwijl de bus me meenam, weg van hem.
Ik ging op een stoel achterin zitten. Mijn lichaam schudde onbeheersbaar. Ik hield de usb-stick strak tegen mijn borst gedrukt.
Ik kon niet meer naar huis. Ik kon niet meer naar mijn werk. Ik kon niemand uit mijn oude leven vertrouwen.
Maar ik had het bewijs. Alles.
Ik pakte mijn telefoon. Er was nog tien procent batterij over. Ik zocht de enige persoon op die geen enkel belang had bij de familie Visser, maar die de macht had om hen te vernietigen.
Ik belde het hoofdbureau van de Nationale Politie.
"Met rechercheur de Jong," klonk een strakke mannenstem.
"Mijn naam is Claire Visser," zei ik met een ijzersterke stem. "En ik wil een moord en grootschalige fraude aangeven. En ik heb al het bewijs."
Er viel een korte stilte aan de andere kant van de lijn. "Mevrouw Visser? Waar bent u nu?"
"Ik ben onderweg naar het station," zei ik. "Maar u moet snel handelen. Ze zullen proberen het land te ontvluchten."
"Blijf waar u bent, mevrouw Visser. Wij sturen meteen een wagen."
Ik hing op. Ik haalde diep adem. Het leek alsof de storm eindelijk ging liggen.
Maar toen ik de bus uitstapte bij het busstation, zag ik drie zwarte auto's met geblindeerde ramen het plein oprijden. Ze blokkeerden de in- en uitgangen van het station.
De portieren vlogen open. Er stapten geen politieagenten uit.
Het waren mannen in strakke pakken. En uit de middelste auto stapte een man met grijs haar en een gouden bril.
Bernhard Weber. De vader van Sophie.
Hij keek strak mijn kant op en wenkte twee van zijn mannen. "Neem haar mee," zei hij in het Duits. "We hebben veel te bespreken."
